woensdag 3 januari 2018

Traan

Na een drukke dag zak ik vermoeid weg in de sofa onder een dekentje. De jongste licht het dekentje op en vlijt zich gezellig tegen me aan. We zetten de televisie aan en worden meteen gezogen in een reality programma. Verstand op nul, even helemaal ontspannen.

De oudste zet zich bij ons neer, op een afstandje. Hij drapeert een ander dekentje over zich heen en aait de zachte stof onophoudelijk. Met grote ogen kijkt hij van het scherm naar mij en terug. Hij vuurt de ene vraag na de andere op me af. 'Waarom doen die mensen dat? Wat is dat blauwe ding daar op de achtergrond? Wat gaan ze hierna doen?' Veel vragen waarop ik eigenlijk niet kan antwoorden, veel vragen waarop ik nu even niet wil antwoorden. Maar ik doe het toch, om de lieve vrede. Het is nu net zo gezellig.

Even krijg ik de kans me terug in het programma te verdiepen. Even geen vragen meer. We zijn er getuige van hoe een man een vrouw ten huwelijk vraagt. De jongste vlijt zich nog wat dichter tegen me aan. Hij glimlacht. Mijn ogen worden waterig en een traan rolt over mijn wang.

De oudste ademt in om zijn zoveelste vraag aan me te stellen, maar nog voor hij zijn eerste woord kan uitspreken stokt zijn adem. Hij kijkt me verdwaasd aan. 'Waarom komt er ineens een traan uit jouw oog?' vraagt hij stomverbaasd. Zijn naïeve verwondering en objectieve verwoording doen me glimlachen.

Nu kan hij helemaal niet meer volgen. Huil ik of lach ik? Ben ik droef of ben ik blij? De jongste kijkt grote broer op zijn beurt verbaasd aan. 'Zie je dat nu echt niet? Die mensen gaan trouwen en dat is ro-man-tisch. Van romantische dingen kun je traantjes krijgen.'


Ik aanschouw de mooie interactie tussen mijn prachtige zonen en word helemaal warm vanbinnen. Ik glimlach en mijn ogen worden weer een beetje vochtig. Van trots kun je tenslotte ook traantjes krijgen...


Geen opmerkingen:

Een reactie posten