zondag 30 november 2014

'Tussen trots en ergernis' op StampMedia en Het Nieuwsblad

Een broer of zus met autisme: verrassend verrijkend!

Gisteren verscheen er een mooi artikel over mijn boek op de website van StampMedia. Even later stond het ook al op de website van Het Nieuwsblad... fijn!

HIER kun je het originele artikel lezen, maar om het gemakkelijk te maken plak ik het ook even hieronder.

Eva Van der Linden (foto: Stefan Lambrechts)
 
De Mortselse Eva Van der Linden (32) is schrijfster en mama van twee. Haar oudste zoon is gediagnosticeerd met autisme. In haar nieuwe boek, Tussen trots en ergernis: als je broer of zus autisme heeft, laat ze 22 broers en zussen van personen met autisme aan het woord. “Het was een verrijkende ervaring.”

Eva Van der Linden schreef eerder Zoon met een gebruiksaanwijzing over haar oudste zoon. “Ik merkte echter dat mijn jongste zoon zich steeds meer vragen begon te stellen over het ‘anders zijn’ van zijn broer.” Het wekte haar interesse om te weten hoe andere broers en zussen daarmee omgaan. Daarnaast wist ze dat meerdere mensen met dezelfde vragen zaten.

Brussen

“Er bestond nog niet veel literatuur over ‘brussen’ (broers en zussen van iemand met autisme, red.). Dus startte ik met dit boek om een blik te krijgen op de toekomst van mijn kinderen en herkenning te vinden in verhalen van anderen.”
Van der Linden besloot andere broers en zussen te spreken van mensen met autisme. “Ik wilde naar hun verhaal luisteren en in het boek weergeven. Ik koos ervoor om met anekdotes te werken omdat ik merkte dat dat meer aanspreekt bij lezers. Zo wilde ik het verhaal van de brussen brengen.”

22 getuigen

Van der Linden interviewde 22 kinderen en volwassenen die één of meerdere broers of zussen hebben met autisme. De zoektocht naar die 22 getuigen verliep vlot. “Ik ken veel mensen die te maken hebben met autisme, dus een oproepje in mijn vriendenkring bracht meteen op.” Ze kreeg ook hulp van het Raster, een thuisbegeleidingsdienst voor personen met autisme en enkele scholen: “Ik kreeg een gedifferentieerde groep van getuigen bij elkaar. Mensen die ik kende, maar ook mensen die ik voor de eerste keer ontmoette.”
Dat Van der Linden ervaringsdeskundige is en haar eigen ervaring kon delen tijdens de gesprekken creëerde veel vertrouwen: “Ik ben er van geschrokken hoe open de mensen waren. Geen enkel gesprek verliep moeilijk.” Bovendien gaat het om mensen die al heel volwassen en geduldig in het leven staan door hun ervaring met autisme, benadrukt Van der Linden.

Positief verhaal

Van der Linden stak een stuk van zichzelf in haar nieuwe boek: “Het eerste deel gaat over mijn eigen kinderen. Dat is meer in de stijl van mijn eerste boek, waarin ik alledaagse situaties beschreef. Alleen gaat het deze keer om het standpunt van mijn jongste zoon.”
Tijdens het schrijven van haar boek heeft Van der Linden zelf veel bijgeleerd. Wat ze zelf vooral onthoudt, is dat autisme niet alleen negatief moet worden bekeken. Het kan ook positief zijn: “Een broer of zus met autisme is niet meteen iets zwaar om dragen. Het geeft een andere kijk op het leven en kan daarom heel verrijkend zijn.”

Het boek is te koop in de betere boekhandel en ook online, op de site van uitgeverij De Draak. Eva heeft een eigen website en zit ook op Twitter als @Zoonmetautisme.

© 2014 – C.H.I.P.S. StampMedia – tekst: Lien Van Doorslaer, foto: Stefan Lambrechts

donderdag 20 november 2014

Boekvoorstelling 'Tussen trots en ergernis'

Gisteren was het dan eindelijk zo ver: de officiële boekvoorstelling van mijn boek 'Tussen trots en ergernis' in Het Raster in Antwerpen. Er waren een vijftigtal inschrijvingen en het zaaltje zat dus ook lekker vol. De zenuwen waren - denk ik - bij alle sprekers aanwezig, maar de avond verliep vlekkeloos! De aanwezigen luisterden aandachtig, er werden interessante vragen gesteld en achteraf - bij een hapje en een drankje - werd er nog fijn nagepraat.

Hieronder een fotoverslagje!

collage van mijn kinderen i.v.m. gevoelens die broers / zussen van personen met autisme zoal ervaren:

Jan van uitgeverij De Draak aan het woord: 

Marie-Christine van Het Raster aan het woord:

Ikzelf aan het vertellen en lezen:

pakkende getuigenissen van Annelies en Angela:

 receptie en signeersessie:

zondag 9 november 2014

Signeren op de Antwerpse Boekenbeurs 2014

Om te beginnen enkele sfeerbeelden...





Het was mijn tweede keer als auteur op de Boekenbeurs, maar dat maakte het eigenlijk niet minder speciaal. En ja hoor, ik heb lekker veel krabbeltjes mogen zetten! Het was alweer een erg fijne ervaring. Bedankt aan iedereen die een boek kocht / interesse toonde!

vrijdag 7 november 2014

Zwart-wit


"Wauw, wat heb jij je huiswerk goed gemaakt... en zo snel!" bejubel ik de zoon enthousiast. Huiswerk maken was lange tijd een ganse lijdensweg voor hem... en eigenlijk ook voor mezelf. Tegen de tijd dat ik hem had overtuigd eraan te beginnen, was zijn (en mijn) energiepeil zo gezakt dat hij zijn oefeningen tergend traag oploste en ik hem er continu aan moest herinneren dat hij eigenlijk huiswerk aan het maken was. Dit schooljaar zit hij eindelijk écht op zijn plekje op school en dat is dan ook thuis te merken. Terwijl ik hem complimenteer, zie ik zijn glimlach steeds breder worden en zijn ogen beginnen te fonkelen.

Plots lijkt er iets te knappen. Er vormt zich een diepe frons op zijn gezicht en zijn mondhoeken zakken steeds lager. "O, dus ik heb mijn huiswerk niet goed gemaakt?!" snauwt hij me toe. Ik krijg even geen woord uit mijn keel. "Jij zegt dat ik het snel heb gemaakt, dus het is niet goed!" gaat hij verder. Hij schuift zijn blad naar het midden van de tafel en stapt ineengedoken de kamer uit. "I-ik zeg net dat je je huiswerk zo goed hebt gemaakt", stamel ik. "Ja, maar de juf heeft gezegd dat snel niet goed is dus als jij zegt dat ik het snel heb gemaakt dan is het niet goed", antwoordt hij gedecideerd. Dat de juf er hoogstwaarschijnlijk - subtiel - woorden als 'niet altijd' of 'niet per sé' heeft bij gezegd zal hem ontgaan zijn. Zwart-wit, geen nuances... Grijs is onbestaand voor hem.

woensdag 29 oktober 2014

Artikel in Gazet van Antwerpen & Nieuwsblad

 
 
Hieronder zie je het artikel in stukjes, zodat je het ook kunt lezen... :)
 
 

 

vrijdag 24 oktober 2014

vrijdag 17 oktober 2014

Mijn nieuwe boek 'Tussen trots en ergernis, als je broer of zus autisme heeft'


Jawel, eindelijk is het zo ver: mijn nieuwe boek is er. Niet meer in mijn hoofd, niet meer enkel op de computer, niet meer uitgeprint op een bundel papier. Het is nu een boek geworden, een écht boek! En ja, natuurlijk ben ik trots... en vooral benieuwd naar jullie reacties, benieuwd of jullie het boek even verrijkend zullen vinden als ikzelf toen ik het maakte.

Naast een kleine bundeling van anekdotes over mijn eigen kinderen (in de stijl van mijn eerste boek 'Zoon met een gebruiksaanwijzing') verzamelde ik in het boek 22 getuigenissen van broers en zussen van personen met autisme. Ik kreeg heel uiteenlopende verhalen te horen, wat natuurlijk logisch is aangezien elk persoon verschillend is en natuurlijk ook omdat ik 'brussen' van heel uiteenlopende leeftijden (tussen 8 en 43 jaar) heb geïnterviewd. Ik vond elk verhaal even boeiend en voelde me vereerd dat al deze mooie mensen bereid waren me te laten binnenkijken in hun gedachten en gevoelens, eerlijk en oprecht.

Het werd een reis doorheen een heel gamma aan emoties. Logisch ook... Ik ben er inmiddels van overtuigd dat broers en zussen van iemand met autisme doorgaans al vanaf heel jonge leeftijd geconfronteerd worden met meer en vooral intensere emoties dan kinderen met een 'doorsneebrus'. Dat is niet altijd gemakkelijk, maar het heeft zeker ook zijn mooie kanten. Welke? Dat kan je doorheen de boeiende verhalen in mijn boek zeker zelf ontdekken.

Om je een idee te geven van de leeftijden / leeftijdsverhoudingen van de betrokken 'brussen' en van de gevoelens die aan bod komen, geef ik je hieronder graag een opsomming:

Tussen trots en bezorgdheid: Sien (10), zus van Egon (14)
Tussen bezorgdheid en opluchting: Hanne (22), zus van Lien (20)
Tussen opluchting en machteloosheid: Kristof (25), broer van Maarten (15)
Tussen machteloosheid en respect: Angela (40), zus van Peter (44)
Tussen respect en medelijden: Seppe (15), broer van Tijs (13), Rune (11) en Soetkin (8)
Tussen medelijden en zorgdrang: Floor (17), zus van Senne (15)
Tussen zorgdrang en onzekerheid: Sara (17), zus van Stef (9)
Tussen onzekerheid en appreciatie: Johan (42), broer van Paul (44)
Tussen appreciatie en twijfel: Caroline (38), zus van Ben (33)
Tussen twijfel en aanvaarding: Annelies (19), zus van Hendrik (22)
Tussen aanvaarding en onbegrip: Amber (15), zus van Caro (14)
Tussen onbegrip en verbondenheid: Frederik (12), broer van Koen (9)
Tussen verbondenheid en frustratie: Kobe (14), broer van Noa (14)
Tussen frustratie en schaamte: Sarah (11), zus van Wout (13)
Tussen schaamte en jaloezie: Paulien (10), zus van Mick (8)
Tussen jaloezie en bewondering: Timothy (31), broer van Jens (27)
Tussen bewondering en vanzelfsprekendheid: Robin (17), broer van Tim (19)
Tussen vanzelfsprekendheid en verwarring: Fien (10), zus van Wouter (14)
Tussen verwarring en bereidwilligheid: Rhune (8), broer van Jorre (10) en Benne (6)
Tussen bereidwilligheid en verdriet: Margot (19), zus van Stijn (16)
Tussen verdriet en begrip: Joshua (9), broer van Chloê (12) en Daphne (6)
Tussen begrip en ergernis: Sofie (43), zus van Katleen (39)

De betrokken gezinnen worden in het boek (lekker visueel) voorgesteld aan de hand van pictogrammen, zoals je hieronder in de legende en de twee voorbeelden kunt zien...













Iedere getuigenis wordt aangevuld met tal van boeiende anekdotes én met waardevolle tips van de broer of zus in kwestie.

Hierbij enkele anekdotes uit het boek:

Sarah (11), zus van Wout (13)










Fien (10), zus van Wouter (14)
 

Angela (40), zus van Peter (44)




Sien (10), zus van Egon (14)



En ook enkele tips uit 'Tussen trots en ergernis':
















Meer lezen? HIER verneem je hoe je het boek kan bemachtigen! ;)


Volgende data hou je best meteen vrij in je agenda:

- zaterdag 8 november 2014 van 14 tot 16 uur vind je mij aan stand 429 van de Boekenbeurs in Antwerpen voor een signeersessie. Iedereen welkom!

- vrijdag 19 november 2014 om 19 uur stel ik officieel mijn boek voor tijdens een boekvoorstelling in Het Raster in Antwerpen. Meer info volgt!

zondag 3 augustus 2014

Onderbroek

“Wanneer gaan we nu eindelijk eens écht spelen?” vraagt zijn vriendinnetje zuchtend. Getooid in verkleedkleren komt ze sip de kamer in, gevolgd door de jongste. Niet veel later komt ook de oudste aan gerend, vrolijk giechelend en met pretlichtjes in zijn ogen. Aan zijn speelgoedzwaard bungelt een poppenonderbroek, die hij trots in de lucht steekt. “Kijk,” zegt hij geamuseerd, “ik heb een onderbroek aan mijn zwaard!” Hij giert het uit van de pret en kijkt de anderen vol verwachting aan. De jongste en zijn vriendinnetje rollen demonstratief met hun ogen. “Kijk hoe grappig!” probeert grote broer nog eens. “Stop ermee!” roept kleine broer geïrriteerd en hij gaat beteuterd in een hoekje op de vloer zitten. Zijn vriendinnetje vleit zich naast hem neer en aait hem over zijn rug. “Jouw broer doet heel onnozel”, zegt ze zachtjes. “Ja,” beaamt hij, “ik wil dat hij ermee stopt.” Zich nog steeds van geen kwaad bewust huppelt de oudste naar het ander eind van de kamer. Hij keert terug met een mand over zijn hoofd. “O, wat is het hier donker”, probeert hij de anderen te animeren. “En nu is het weer licht, en nu weer donker, en nu weer licht” gaat hij jolig verder terwijl hij de mand afwisselend op en van zijn hoofd doet.

De jongste kijkt zijn vriendinnetje aan met zijn blauwe wijze ogen. “Raar toch hè’” zegt hij stil, “wij zijn jonger en toch...”, “Ja,” zegt zijn vriendinnetje vlug terug, “ik weet het, ik snap het ook niet.”

woensdag 19 februari 2014

Gedichten van brussen over hun 'bijzondere' broer of zus

Via mijn Facebook-pagina deed ik vorige week een oproepje. Broers en zussen (zogenaamde 'brussen') van personen met autisme mochten me een gedicht bezorgen. Het tekstje dat me het meest raakt krijgt een mooi plekje in mijn nieuwe boek... Nu, er blijken wel twéé tekstjes te zijn die ik heel erg geschikt vind en aangezien ik echt niet kan kiezen, heb ik besloten ze allebei in het boek op te nemen.

Hierbij de twee 'winnende' gedichtjes... Mooi hè!


Alles is anders met hem erbij
Maar we moeten leven zij aan zij
Soms is het samen heel leuk
Dan lachen we ons een breuk
Dikwijls klopt de puzzel niet
Een gevoel dat niemand ziet
Het is zo overheersend en sterk
Dat ik me amper concentreer op schoolwerk
Ik moet er mee leren leven
Hem al te vaak gelijk geven
Zo lukt het ons jaar na jaar
Om te zorgen voor elkaar.

Ine, 12 jaar


Waarom kan ik niet in je hoofd kijken
Het zou alles een stuk gemakkelijker maken
Je emoties, je woede, je angst
De drukte wegnemen
In jouw kleine warrige wereldje
Waarin je elke dag weer verloren rondloopt
Niet meer weet
Wat is er goed wat is er fout
Het lijkt alsof er gewoon geen begin is
Telkens breekt mijn hart
Als ik je tranen zie
Tranen van onmacht en verdriet
Want je stelt me dikwijls de vraag
Waarom zien de anderen niet... wat jij wel ziet

Rhiannon, 17 jaar


Natuurlijk kwamen er nog meer heel mooie inzendingen. Hierbij ook de andere tekstjes die ik kreeg toegestuurd. Ze verdienen zeker een plekje op deze blog!


Kon ik maar wat dichter bij hem staan
Zodat ik zou weten welke dingen er in hem omgaan
Hij is zo dichtbij, maar ook ver weg
Om hem heen staat er een heg
Maar soms zoekt hij toenadering
Dat maakt mij blij
Dan voel ik dat hij houdt van mij
Dan sta ik zeker voor hem klaar
Zoals hij is, heb ik hem graag

R., 19 jaar


Jij zal altijd mijn kleine, grote broer zijn.
Ik mis je, weet je dat?
Ik denk het wel.
Ik denk dat jij me ook mist, maar dat hoeft niemand te weten.
Heb ik je gekwetst door weg te gaan?
Ik vrees van wel, en dat heb ik nooit gewild.
Je moet weten dat het niet jouw schuld is dat ik niet meer thuis woon.
Het is niemand zijn schuld, het was gewoon tijd.
Wat je vooral nooit mag vergeten is dat ik je grote, kleine zus ben.
Ik zal er altijd voor je zijn.
Niets of niemand zal ooit tussen ons in komen te staan.
Ik ben trots op jou en alles wat je doet.
Ik hou van jou mijn kleine, grote broer.

F., 18 jaar


Ik ben niet zomaar een zus,
Ik ben een zogenaamde brus.
Een broer of zus van iemand heel speciaal,
het is daardoor bij ons thuis niet altijd ideaal.
Die hele situatie
bezorgt me wel eens wat frustratie.
Hij is wel eens moeilijk en druk,
maakt soms zomaar iets stuk.
Mijn broertje is volgens sommigen niet helemaal zoals het hoort,
maar toch heb ik me nog maar weinig aan hem gestoord.
Heel vaak krijgen we zomaar commentaar,
mensen vinden hem druk en raar.
Met die woorden doen ze mij en hem pijn,
en als grote, fiere zus vind ik dat helemaal niet fijn.
Hij is toevallig wel heel stoer,
hij is een kanjer… Mijn kleine Broer!!

Delphy, 16 jaar


Wat is er anders aan mensen met autisme
Ze zijn misschien drukker,stiller op sommige momenten
Waarom is het voor anderen zo moeilijk om er mee om te gaan
Oké, ze is anders
Maar ze verlangt ook naar vriendschap
waarom lukt het haar niet om vriendschap te zoeken
Ze is een toffe meid op MSN en ze wil altijd chatten
Ze verlangt naar een knuffel
Dat doet haar pijn
Ze wil leven zoals de anderen
Leuke dingen doen
Zal dat haar lukken

Brittney, 13 jaar


Op de 2e verdieping in ons huis zit iets, iets speciaals , iets raars, iets dat ik toch wel wat herken ....
Mijn broer, mijn broer met ass, die mij soms een slaapkus, een hand of een knuffeltje geeft. 
Maar hij heeft ook dagen dat hij me op de zenuwen werkt, plaagt of pest... 
Als hij op school of thuis in een diepe put zit, krijg ik sterretjes in mijn ogen, verdrietige sterretjes. Dan wil ik hem uit die diepe put helpen, als grote zus.
Of hij nu ass of adhd of flaporen heeft, het is MIJN broer(tje) die ik altijd graag zal zien, met of zonder ass.
 
Jill, 11 jaar


Broer van een autist.
Dat is gelinkt zijn.
Dat is elkaars taal begrijpen.
Dat is elkaar kalmeren en troosten.
Maar niemand is perfect, autist of normaal.
De normale zijn stoer in wetenschap, wiskunde, taal.
Maar zij zijn creatiever en ze hebben luide en zotte dagen.
Dan doen ze niets anders dan lachen en moppen vertellen.
Wij zijn samen 1, ook al zijn we anders.

Kumar, 10 jaar


Emanuel is gehandicapt
Toch heb ik veel van hem geleerd
Soms heeft hij mij geslagen
En dan wil ik vragen
Waarom?
Terwijl ik het antwoord weet
Grote broer was er al voordat wij kwamen
Ik heb een gehandicapte broer
En daar moet ik mij niet voor schamen

Elisabeth, 9 jaar


Ik ben Nowa
Ik heb drie broertjes
Mijn oudste broertje heeft adhd, autisme en nog wat
Ik heb het heel moeilijk thuis
Ik heb zelf add
daar heb ik het ook moeilijk mee
Mijn vader en moeder zijn het vaak zat
Ze zeggen je moet niet alleen de slechte kant zien,
maar alle goede dingen gaan inzien.

Nowa, 8 jaar

woensdag 5 februari 2014

Liever dan mezelf

Ja, het is inderdaad alweer een tijdje geleden dat ik hier wat heb gepost. Dat is niet geheel zonder reden. Achter de schermen werk ik namelijk hard aan een tweede boek. Het wordt een boek met maar liefst 22 getuigenissen van broers en zussen ('brussen') van personen met autisme. De jongste brus die ik heb geïnterviewd is 8 jaar oud, de oudste 43. Het werden 22 totaal verschillende verhalen, die ik stuk voor stuk even waardevol vind.

In een eerste luik van het boek beschrijf ik in de stijl van Zoon met een gebruiksaanwijzing enkele anekdotes die betrekking hebben op mijn eigen twee zonen, en dan vooral vanuit het perspectief van de jongste (het 'brusje'). L. is nu 5,5 jaar en J., zijn grote 'bijzondere' broer is 7,5.


Hieronder een recente anekdote die ik graag nu al met jullie wil delen...

Binnenkort volgt er uiteraard meer info over het boek!



We zitten met het gezin aan tafel. De oudste zoon is net terug van een nachtje logeren bij oma en opa. Zoals steeds na zoiets spannends, dient hij met zijden handschoenen te worden aangepakt. Zijn hoofd zit zo vol indrukken dat er niets meer bij kan. “Wie wil er graag wat ketchup?” vraag ik mijn zonen terwijl ik het antwoord al ken. “Ik!” reageren ze beiden even enthousiast. Ik schep een beetje saus op het bord van de jongste en daarna probeer ik ongeveer evenveel ketchup op de oudste zijn bord te leggen, kwestie van de zoveelste “broer heeft meer dan ik”-discussie te voorkomen. Met een verontwaardigde blik kijkt de oudste me aan. “Jij ziet mijn broertje liever dan mij want jij geeft ALTIJD ALLES éérst aan hem en NOOIT iets eerst aan mij”, verwijt hij me scherp. “Ook oma geeft ALTIJD ALLES éérst aan mijn broer. IEDEREEN vindt hem liever dan mij”, overgeneraliseert hij verder. Mijn man en ik beseffen dat we zijn uitspraak met een korrel zout moeten nemen; toch komt ze hard aan. Onze pogingen om ze te ontkrachten lijken niet aan te komen. Zoonlief wordt met de seconde droeviger. Kleine broer volgt het hele tafereel stil en aandachtig, terwijl zijn ogen steeds bezorgder kijken. Plots richt hij zich met zachte stem tot zijn broer: “Jij bent heel lief hoor. Ik denk dat ik jou zelfs liever vind dan mezelf.”

Wanneer ik de jongste even later in bed stop, wil hij graag nog iets aan me verklaren. “Mama, ik vind mezelf eigenlijk wel liever dan mijn broer hoor,” geeft hij eerlijk toe, “maar ik vind het soms zo erg als hij verdrietig is en dan wil ik hem beter maken.” Ik realiseer me nog maar eens wat een droom van een broertje hij is voor zijn bijzondere grote broer.