zaterdag 17 november 2012

Letterlijk

'We kregen vandaag een ijsje van de juf, maar ik heb het mijne niet opgegeten', zegt hij met zijn mondhoeken naar beneden gekruld en met zijn ogen naar de vloer gericht. 'We mochten de kleur zelf kiezen en ik heb een rood ijsje gekozen, want dat is mijn lievelingskleur', vult hij aan alsof hij me met het laatste deel van zijn zin interessante nieuwe informatie aandraagt. 'En wat was dan het probleem met jouw ijsje?' vraag ik hem verwonderd. 'Mijn vriendinnetje had gezegd dat het van varkensbloed gemaakt was en toen durfde ik het niet meer op te eten.'


 
'Wauw, je bent zo mooi aan het kleuren! Knap hoor!' bejubel ik hem haast overdreven wanneer ik zie dat hij op het doopfeest van zijn kleine neefje tussen de andere kinderen met zijn tong uit de mond een tekening zit in te kleuren. Tekenen heeft hij altijd al graag gedaan en daar is hij nu ook nog bijna iedere dag mee bezig. Zolang hij zélf maar mag bepalen wat er op zijn blad verschijnt. Aan kleuren heeft hij daarentegen een grondige hekel. Het nut ervan lijkt hem volkomen te ontgaan. En geef nu toe, waarom zou je je tekening inkleuren als de niet ingekleurde versie perfect weergeeft wat je wil afbeelden? De nauwkeurige motorische vaardigheden die bij kleuren horen gaan hem bovendien niet bijzonder vlot af. Mijn hart maakt dus werkelijk een sprongetje wanneer ik hem nu zo ijverig een tekening zie inkleuren. Vertwijfeld kijkt hij me aan terwijl ik hem zachtjes over zijn rug aai. 'Maar... ik doe dat helemaal niet graag', mompelt hij met een schuldige blik. 'Waarom doe je het dan?' reageer ik verbaasd. 'Mijn tante had gezegd "Ga nu allemaal maar mooi kleuren" en ik dacht dat ik dat moest doen, maar ik wil veel liever tekenen.' Met open mond kijkt hij me aan wanneer ik zijn blad omkeer en hem geruststellend vertel dat hij ook mag tekenen. 'Echt? Maar dan gaan de mensen hier toch niet boos zijn hè?' vraagt hij met een mengeling van verbazing en opluchting doorheen zijn stem. 'Nee, lieverd. Als jij liever tekent dan mag je dat zeker doen' zeg ik met een glimlach, maar ergens diep vanbinnen voel ik tegelijk een pijnscheut.


Een manifestatie in onze straat, haast vlak voor onze voordeur. Ze werd aangekondigd en we zien vanuit ons venster inderdaad steeds meer mensen samendrommen. Alles lijkt er vrij rustig aan toe te gaan en we verlaten ons huis voor een uitstapje. Wanneer we terugkomen, blijkt de hele straat door de politie te zijn afgezet. Zelfs een waterkanon en verschillende politiekorpsen met bijbehorende voertuigen en wapenuitrusting zijn van de partij. Blijkbaar hebben we net het heetst van de strijd gemist, gelukkig. Naast de indrukwekkende hoeveelheid politie en een heleboel kijklustigen is er eigenlijk niets te zien. Of we onze straat niet in mogen, vragen we beleefd aan een van de agenten. Onze voordeur bevindt zich immers slechts enkele meters verder en het gevaar lijkt ondertussen wel geweken. 'Neen', antwoordt de man resoluut, 'ga maar enkele straten verder staan. Wie weet ontploft de boel hier zo meteen opnieuw en dan kunnen er maar beter geen kinderen in de buurt staan.' We begrijpen zijn bekommernis en gaan opnieuw op wandel. Terwijl de jongste honderduit vraagt over wat er allemaal gaande is, blijft de oudste verdacht stil. Ik bespeur een bedenkelijke blik en plots vraagt hij heel serieus: 'Mama, gaat ons huis ontploffen?' Ik probeer zijn foutieve beeld met al wat ik in huis heb te ontkrachten, maar het kwaad is al geschied. 'De politieman heeft gezegd dat er een ontploffing komt, dus... wanneer gaat ons huis nu ontploffen? En gaat het echt wel ontploffen?' vraagt hij keer op keer opnieuw. Naar onze antwoorden lijkt hij niet eens te luisteren. Wanneer we uiteindelijk - onder politiebegeleiding - weer in ons huis mogen, gaat zoonlief stilletjes in de zetel zitten. Hij staart voor zich uit. Haast stoïcijns richt hij zich plots tot mij: 'Mama, wanneer zal ons huis nu eindelijk ontploffen?'


 
Wat moet de wereld er raar uitzien als je alles toch o zo letterlijk opvat.

6 opmerkingen:

  1. 100% herkenbaar... ik had het ijsje ook niet opgegeten, snap het nut van kleuren ook niet en ontploffen is ontploffen, tout court... na 45 jaar snap ik die woorspeling nog steeds niet... de boel gaat ontploffen: daar hoort een beeld bij van een ontploffing... leg da maar eens uit aan een 'normale' mens, onbegonnen werk.. ;-)

    BeantwoordenVerwijderen
  2. heel interessant om uw blog te lezen! dit herkennen wij ook in een aantal dingen.
    Wij hebben zelf ook een blog gemaakt, voor ons profielwerkstuk van school, die we over autisme doen. we zouden graag meer reacties en feedback willen op onze blogs, en we hopen dat u met uw ervaring ons daar een beetje mee kan helpen.

    hier de URL van onze blog: www.autismepws.blogspot.com
    het zou ons heel erg helpen als u onze blog kan bekijken.

    met vriendelijke groeten,
    Ilse en Romy

    BeantwoordenVerwijderen
  3. Alles letterlijk dat is hier ook dagelijkse kost met 4 kids met Ass.Gelukkig maken we met onze bijzondere kinderen ook een hele hoop leuke dingen mee. De logica van zo een kind is soms zo puur en recht toe en recht aan dat je er een boek vol leuke anekdotes van zou kunnen maken. Laatst nog bij het oefenen voor dictee:

    Ik lees voor: 'tweede'

    Thomas schrijft tweed

    Het is tweede Thomas

    Thomas: dat staat er toch twee en 'd'

    Ik : je schrijft tweed het is tweede

    Thomas: oke en schrijft vervolgens tweedd

    BeantwoordenVerwijderen
  4. Hoi,

    Via het CM foldertje dat ik anders NOOIT lees kwam ik bij jullie boek terecht. Het sprak me direct aan omdat we volop bezig zijn met de opstart van een "zorg-mee-boerderij" waar we alle soorten mensen :-) maar vooral ook kinderen met een beperking fijne momenten in de natuur en met onze diertjes willen laten beleven. We zijn nog volop met de verbouwingen aan de gang en hebben nog wat werk voor de boeg maar binnen een jaartje hopen we toch operationeel te zijn in onze Hoeve Megusta in Vlimmeren. Met deze blog krijg ik tenminste wat meer feeling met hoe logisch alles is en hoe moeilijk wij het soms maken :-)
    Succes en bedankt om te mogen meelezen!
    Ingrid

    BeantwoordenVerwijderen
    Reacties
    1. Bedankt voor je reactie Ingrid. Dat CM-magazine bestaat nog niet lang hoor. Veel mensen hebben het nu voor het eerst pas ontvangen (of voor het eerst opgemerkt?) merk ik. Interessant magazine trouwens ;)
      Mooi initiatief zeg!! Kunnen de kinderen dan ook daar logeren of is dat niet de bedoeling? Mijn zoon vindt veel rust en geluk in de natuur. Spelen in de tuin bij oma en opa of in het park vindt hij fantastisch! Jammer genoeg hebben we zelf geen tuin. Met dieren heeft hij het moeilijker. Hij heeft van kleine broer eigenlijk geleerd om ze schattig te vinden, maar geen enkel dier mag dicht bij hem in de buurt komen. Hij is zelfs zo bang voor dieren dat hij bang is om vlees/vis te eten!

      Verwijderen
  5. Hoi Eva,
    Er zou vanalles wat zijn...
    Groententuin, kruidentuin, boomgaardje, plek om te spelen of te wandelen, of gewoon te genieten (en rust te vinden!)buiten in de natuur...voor diegenen die niet of minder van diertjes houden

    Grote en kleine diertjes voor diegenen die wel rust vinden in het omgaan met dieren.

    We voorzien beperkt logement. We zouden een 2-tal studio's voorzien voor bv weekend- of kortverblijven toegankelijk ook voor mensen met beperkingen zodat een boerderijweekend of vakantie ook kan. Wel dienen kinderen altijd vergezeld te zijn van papa, mama of begeleiding... want wij moeten nog veel leren. :-)

    En hebben nog veel werk voor het zover is... maar we gaan ervoor !!!

    BeantwoordenVerwijderen