woensdag 19 december 2012

Nieuwe hulpmiddeltjes!

Onder het tabblad 'Hulpmiddeltjes' van deze blog vind je een hele lijst van picto-schema's en andere hulpmiddeltjes die ik voor mijn zoon gebruik of heb gebruikt. Om te voorkomen dat ons hele huis vol schema's hangt, is het nodig om af en toe alles even te evalueren en bepaalde middeltjes die niet meer nodig zijn weg te halen. Vaak komen er natuurlijk ook schema's en hulpmiddelen bij. Tijd om onze recentste en meest doeltreffende middeltjes ook even met jullie te delen!

Ze staan nu ook onder het tabblad van de hulpmiddeltjes, maar hier zet ik de nieuwe even op een rijtje...

Computerkwartiertjes

Als ik mijn zoon zou laten doen, dan zou hij uren na elkaar achter de computer, de X-box en/of de smartphone zitten om spelletjes te spelen. Uiteraard vinden mama en papa dat niet zo ideaal. Om zijn computertijd duidelijk te visualiseren heb ik voor hem een schema gemaakt met rode 'kwartiertjes'. Onderaan kleef ik het aantal kwartiertjes dat hij mag spelen (2 op een dag in de week, 3 op woensdag en 4 op een dag in het weekend). Hij kiest zelf in overleg met mama en papa per kwartiertje voor welk spel hij het gebruikt en wanneer. Zijn de kwartiertjes op, dan wordt er niet meer gespeeld. Erg duidelijk en ook erg doeltreffend! Om de tijd tijdens het spelen aan te geven zetten we voor hem telkens een 'Time Timer' (zie bij 'Hulpmiddeltjes').


Aankleden om naar buiten te gaan

Moet mijn zoon zich aankleden om naar buiten te gaan, dan neemt dit meestal bijzonder veel tijd in beslag. Een van de oorzaken hiervan is dat hij het overzicht (wat moet ik aantrekken en in welke volgorde?) helemaal verliest. Daarmee helpen we hem nu aan de hand van een leuke pictolijst in de gang. De pictogrammen zijn aanpasbaar (afhankelijk van het al dan niet naar school gaan en van het weer) door middel van velcro op de achterzijde. En mijn zoon kan zijn favoriete X-box figuurtje verplaatsen tot waar hij gebleven is. Echt snel gaat nu nog steeds niet, maar toch al ietwat zelfstandiger dan ervoor!
Voor kleine broer maakte ik trouwens hetzelfde schema met een ander figuurtje. Hij weet dan wel in welke volgorde hij alles moet aantrekken, maar ook bij hem gaat het meestal allemaal erg traag... En ook bij broer zien we nu verbetering!


Huiswerk maken

Huiswerk maken is bij mijn zoon een héle opgave door zijn concentratie die vaak helemaal wegglijdt. Ook gaf hij mij aanvankelijk amper de tijd om een opdracht uit te leggen. Ik mocht van hem absoluut niét praten tijdens het huiswerk, ook niet om iets uit te leggen. Stond hij het dan wel eens toe dat ik uitleg gaf, dan zat hij ondertussen zo met zijn potlood te spelen dat hij zich niet op mij kon concentreren. Om hem hierbij te helpen, heb ik volgend schema gemaakt. Daarop geef ik alles in duidelijke stapjes weer en is een stap voltooid dan mag hij een venstertje sluiten. Aan de binnenkant van het schema kleven nog enkele andere picto's die gebruikt worden bij een ander soort taak. Rechts heb ik een plekje voorzien voor aandachtspunten die bij de oefening horen. Zich concentreren op het huiswerk blijft een grote opgave, maar sinds we dit schema gebruiken staat hij me wél toe om eerst een oefening uit te leggen en wacht hij met zijn potlood in de hand te nemen tot wanneer ik ben uitgepraat.


Broer doet iets gemeens

Doet kleine broer iets gemeens tegen mijn zoon, dan is zijn eerste reflex vaak om fysiek in de aanval te gaan. Zijn broer wordt dan geslagen, gebeten, aan de haren getrokken enz. Resultaat: mama of papa is boos op broer (omdat die iets gemeens deed) én op hem (omdat hij broer pijn deed). Ondanks veel mondelinge uitleg, bleek het voor hem moeilijk te begrijpen dat de gemene actie van zijn broer hem niét het recht gaf om meteen in de aanval te gaan. Daarom heb ik dit voor hem gevisualiseerd en als bij wonder doet hij zijn broer sindsdien opvallend minder vaak pijn als tegenreactie! Uiteraard geldt dit schema ook voor kleine broer.


Beleefdheidsregels

Ik vind het belangrijk om mijn kinderen beleefdheidsregels mee te geven. Alleen blijft niet alles even goed hangen. Dat geldt natuurlijk niet enkel bij kinderen met ass, maar voor hen lijken deze regeltjes vaak nog minder logisch dan voor een ander kind en ze visualiseren maakt het een pak gemakkelijker om ernaar te verwijzen. Zo hoef je niet altijd alles mondeling te herhalen.
Sinds deze regeltjes op de kast hangen, heeft zoonlief zijn broer en zélfs ons al meermaals gewezen op regels die niet correct gevolgd worden. Ook zegt hij nu vaak spontaan 'hallo' wanneer papa van zijn werk thuis komt, terwijl hij daarvoor helemaal niets zei. Hij zegt er dan meestal ook zelf bij: 'nu ben ik toch beleefd hè?' :)


Schema in de badkamer
 
Wat zou het toch fijn zijn als mijn kinderen zich 's ochtends helemaal zelfstandig zouden klaarmaken. Voor grote broer is het moeilijk om alle stapjes die bij dat klaarmaken horen te onthouden en kleine broer komt 's morgens ook niet bepaald snel op gang. Om hun zelfstandigheid in de badkamer toch een beetje te bevorderen, maakte ik volgend overzichtje... Bovenaan kleven met velcro foto's van beide kinderen (die ik hier even onherkenbaar heb gemaakt ;)) en die mogen ze dan zelf naast elke stap kleven wanneer ze deze voltooid hebben. Onderaan duiden we met een klokje aan hoeveel tijd ze nog hebben om zich helemaal klaar te maken. Wie niet tijdig klaar is, krijgt een kwartiertje minder computertijd die dag. Kleine broer trekt er zich eerlijk gezegd niet al te veel van aan (en schiet pas volop in actie als de tijd om is), maar bij grote broer werkt het best goed zo.


Naar de tandarts
 
Naar de tandarts gaan, gaat bij zoonlief gepaard met veel angst. Om het hele tandartsgebeuren wat te verduidelijken én om hem duidelijk te maken wat mag en wat niet mag bij de tandarts, heb ik dit bij ons vorige tandartsbezoek gevisualiseerd. Voor alles wat niét mag, geef ik hem ook een alternatief en leg ik uit wat dan wél mag. Het schema heeft absoluut niet alle angst weggenomen, maar hij heeft het toch intensief gebruikt tijdens ons tandartsbezoek. (Om de tekst op het schema te kunnen lezen, kun je klikken op de foto.)

Opruimmagneten
 
Als je aan mijn zoon de opdracht geeft om op te ruimen, doet hij ofwel helemaal niets of dan slaat hij lichtjes in paniek en zegt hij verontwaardigd dit niet te kunnen. Hij mist het overzicht om aan deze veel te vage opdracht te beginnen. Vraag je hem gericht om één soort speelgoed op te ruimen, dan lukt dit vaak wel even maar volhouden blijkt dan nog steeds erg moeilijk. Dankzij volgend systeempje lukt het opruimen nu beter. Ik heb een magneetbord genomen en hier met een stift twee kolommen op getekend. Alle soorten speelgoed (nu ja, quasi alle soorten) heb ik gevisualiseerd op magneten en al wat dient opgeruimd te worden kleef ik aan de linkerkant. Elk kind kiest zelf wat hij wil opruimen en is hij klaar dan mag hij de magneet naar de rechterkant van het bord verplaatsen.

dinsdag 18 december 2012

Win een exemplaar van 'Zoon met een gebruiksaanwijzing'!

Een exemplaar van mijn boek winnen? Dat kan! Doe mee aan mijn Facebook-actie op http://www.facebook.com/ZoonMetEenGebruiksaanwijzing#!/

De actie loopt nog tot woensdagavond 19 december - 19 uur.

Veel succes!

dinsdag 4 december 2012

Interview in S-magazine

In S-magazine (Socialistische Mutualiteit) staat deze maand een interview met mij... :)

Klik op de afbeelding hieronder om het artikel te lezen:

vrijdag 30 november 2012

Mooi stukje in het tijdschrift van 'Autisme Centraal'

Vandaag viel de nieuwe editie van het tijdschrift van 'Autisme Centraal' in mijn brievenbus, en in dat tijdschrift staat een mooi stukje over mijn boek!

woensdag 28 november 2012

Stukje over mijn boek in 'çava?'

Deze week verscheen de nieuwe editie van 'cava?', een magazine uitgegeven door de Christelijke Mutualiteit in de regio's Antwerpen, Midden-Vlaanderen en Mechelen-Turnhout. In dat magazine staat een stukje over mijn boek. Er vallen zelfs exemplaren te winnen...

Veel succes aan alle deelnemers!

zaterdag 17 november 2012

Letterlijk

'We kregen vandaag een ijsje van de juf, maar ik heb het mijne niet opgegeten', zegt hij met zijn mondhoeken naar beneden gekruld en met zijn ogen naar de vloer gericht. 'We mochten de kleur zelf kiezen en ik heb een rood ijsje gekozen, want dat is mijn lievelingskleur', vult hij aan alsof hij me met het laatste deel van zijn zin interessante nieuwe informatie aandraagt. 'En wat was dan het probleem met jouw ijsje?' vraag ik hem verwonderd. 'Mijn vriendinnetje had gezegd dat het van varkensbloed gemaakt was en toen durfde ik het niet meer op te eten.'


 
'Wauw, je bent zo mooi aan het kleuren! Knap hoor!' bejubel ik hem haast overdreven wanneer ik zie dat hij op het doopfeest van zijn kleine neefje tussen de andere kinderen met zijn tong uit de mond een tekening zit in te kleuren. Tekenen heeft hij altijd al graag gedaan en daar is hij nu ook nog bijna iedere dag mee bezig. Zolang hij zélf maar mag bepalen wat er op zijn blad verschijnt. Aan kleuren heeft hij daarentegen een grondige hekel. Het nut ervan lijkt hem volkomen te ontgaan. En geef nu toe, waarom zou je je tekening inkleuren als de niet ingekleurde versie perfect weergeeft wat je wil afbeelden? De nauwkeurige motorische vaardigheden die bij kleuren horen gaan hem bovendien niet bijzonder vlot af. Mijn hart maakt dus werkelijk een sprongetje wanneer ik hem nu zo ijverig een tekening zie inkleuren. Vertwijfeld kijkt hij me aan terwijl ik hem zachtjes over zijn rug aai. 'Maar... ik doe dat helemaal niet graag', mompelt hij met een schuldige blik. 'Waarom doe je het dan?' reageer ik verbaasd. 'Mijn tante had gezegd "Ga nu allemaal maar mooi kleuren" en ik dacht dat ik dat moest doen, maar ik wil veel liever tekenen.' Met open mond kijkt hij me aan wanneer ik zijn blad omkeer en hem geruststellend vertel dat hij ook mag tekenen. 'Echt? Maar dan gaan de mensen hier toch niet boos zijn hè?' vraagt hij met een mengeling van verbazing en opluchting doorheen zijn stem. 'Nee, lieverd. Als jij liever tekent dan mag je dat zeker doen' zeg ik met een glimlach, maar ergens diep vanbinnen voel ik tegelijk een pijnscheut.


Een manifestatie in onze straat, haast vlak voor onze voordeur. Ze werd aangekondigd en we zien vanuit ons venster inderdaad steeds meer mensen samendrommen. Alles lijkt er vrij rustig aan toe te gaan en we verlaten ons huis voor een uitstapje. Wanneer we terugkomen, blijkt de hele straat door de politie te zijn afgezet. Zelfs een waterkanon en verschillende politiekorpsen met bijbehorende voertuigen en wapenuitrusting zijn van de partij. Blijkbaar hebben we net het heetst van de strijd gemist, gelukkig. Naast de indrukwekkende hoeveelheid politie en een heleboel kijklustigen is er eigenlijk niets te zien. Of we onze straat niet in mogen, vragen we beleefd aan een van de agenten. Onze voordeur bevindt zich immers slechts enkele meters verder en het gevaar lijkt ondertussen wel geweken. 'Neen', antwoordt de man resoluut, 'ga maar enkele straten verder staan. Wie weet ontploft de boel hier zo meteen opnieuw en dan kunnen er maar beter geen kinderen in de buurt staan.' We begrijpen zijn bekommernis en gaan opnieuw op wandel. Terwijl de jongste honderduit vraagt over wat er allemaal gaande is, blijft de oudste verdacht stil. Ik bespeur een bedenkelijke blik en plots vraagt hij heel serieus: 'Mama, gaat ons huis ontploffen?' Ik probeer zijn foutieve beeld met al wat ik in huis heb te ontkrachten, maar het kwaad is al geschied. 'De politieman heeft gezegd dat er een ontploffing komt, dus... wanneer gaat ons huis nu ontploffen? En gaat het echt wel ontploffen?' vraagt hij keer op keer opnieuw. Naar onze antwoorden lijkt hij niet eens te luisteren. Wanneer we uiteindelijk - onder politiebegeleiding - weer in ons huis mogen, gaat zoonlief stilletjes in de zetel zitten. Hij staart voor zich uit. Haast stoïcijns richt hij zich plots tot mij: 'Mama, wanneer zal ons huis nu eindelijk ontploffen?'


 
Wat moet de wereld er raar uitzien als je alles toch o zo letterlijk opvat.

zaterdag 3 november 2012

Op de Boekenbeurs in Antwerpen

Vandaag stond ik op de Boekenbeurs in Antwerp Expo. Met een gezonde portie zenuwen trok ik er naartoe en het werd vast en zeker een fijne ervaring!

Eerst nam ik deel aan een aangenaam gesprek op het auteurspodium samen met Lea Witvrouwen, Stef Renodeyn en Peter Vermeulen. Het gesprek werd geleid door Annelies Rutten. De zaal zat helemaal vol en het publiek luisterde aandachtig... Wat wil je nog meer? ;)


Daarna mocht ik aan de stand van mijn uitgeverij twee uur lang mijn boek gaan signeren. Ook dat bleek erg tof om te doen. Leuke babbels met geïnteresseerden, een toffe buurvrouw (collega-auteur), lekkere cava en chips... De tijd vloog zo om!



In de online-krant 'Gazet van Borgerhout'!

Ook in de Gazet van Borgerhout (online) verscheen er vandaag een stuk over mijn boek!

 
Hieronder enkel de tekst, zodat het beter leesbaar is...
 
 
En op de Gazet van Antwerpen online vond ik tevens een mooie verwijzing terug naar dit artikel:
 
 

In de Gazet van Antwerpen!

Vandaag stond er een mooi artikel over mijn zoon / boek in de Gazet van Antwerpen.
Het was dan ook een aangenaam interview en een toffe fotosessie!

 
Hieronder kun je het artikel lezen...

 

 


woensdag 24 oktober 2012

Pleistertje

Gillend staat hij voor het bad. Ditmaal niet omdat kleine broer een pleister heeft, maar omdat hij er zelf een op zijn arm heeft zitten. Toen hij enkele dagen voordien - met veel drama - op school een polio-inenting kreeg, werd er een klein rond pleistertje op zijn bovenarm geplakt. Kennelijk mag dat er van hem nooit meer af. Zijn angst voor wonden en bloed is groot, zijn angst voor spuiten nog veel groter.
Nee, natuurlijk is daar na een paar dagen al niets meer van te zien en dat probeer ik hem ook aan te tonen. Ik kreeg namelijk net op dezelfde dag mijn griepvaccinatie en kan hem daardoor 'bewijzen' dat er van de prik niets meer te bespeuren valt. Hij kijkt niet eens naar mijn arm. 'Ik ga niét in bad, ik ga niét in bad, ik ga niét in bad' scandeert hij paniekerig en hij gaat in elkaar gedoken in een hoek van de badkamer zitten. Ik heb hem net verteld dat ik zijn haar zal wassen en de vrees dat het badwater zijn pleister zou kunnen losweken overmant hem volledig. Zo rustig mogelijk moedigen mijn man en ik hem aan om toch maar zijn pleister te verwijderen en wanneer dat hem nog meer van slag blijkt te brengen, trachten we hem te overtuigen om toch in bad te gaan. Zijn pleistertje kleeft immers nog stevig vast en zal beslist niet zomaar lossen bij een badbeurt van hooguit vijf minuten.
Na enkele minuten verliest mijn man zijn geduld. En ik begrijp hem volledig; ook ik voel mijn hart steeds sneller slaan en mijn lontje steeds korter worden. Ik adem diep in en uit en scandeer op mijn beurt mompelend: 'rustig blijven, anders blokkeert hij nog meer; rustig blijven anders...' Zo vastberaden mogelijk spreek ik hem toe, terwijl ik hem troostend over zijn bolletje aai: 'We doen het zo: jij gaat in bad en ik houd de hele tijd mijn hand op jouw pleister zodat hij niet nat wordt en zodat hij er zéker niet af kan.' Mijn kordate woorden lijken hem te overtuigen en hij stapt in bad. Met één hand was ik zijn haren en tracht ik ze zo goed mogelijk weer uit te spoelen. Mijn andere hand houd ik zoals beloofd stevig op de pleister. Met opgetrokken schouders en met zijn handen angstvallig voor zijn gesloten ogen geklemd doorstaat hij het badmoment. Ik prijs hem de hemel in.


Enkele dagen later, op maandagochtend, staat hij weer brullend voor het bad. Ondertussen heb ik hem weten te overtuigen zijn pleister eraf te halen. In het weekend is hij probleemloos in bad geweest, maar de schoolstress lijkt er nu voor te zorgen dat hij aan zijn 'gewonde arm' herinnerd wordt. 'Nee, ik ga niet in bad!' schreeuwt hij opnieuw met een mengeling van koppigheid en angst doorheen zijn stem. Hij weigert zijn pyjama uit te trekken en grijpt theatraal naar zijn bovenarm. ‘Mijn arm mag zéker niet nat worden. Ik ga niét in bad!’ roept hij met nog wat gejammer en gehuil zonder tranen er achteraan.
Gelukkig weet ik ditmaal wat me te wachten staat. ‘Hup, pyjama uit, in bad en dan houd ik mijn hand wel op je arm.’ Ik laat absoluut geen ruimte voor discussie en hij lijkt dit ook zo aan te voelen. Zijn pyjama gaat uit en hij stapt in het bad. Net zoals de vorige keer lukt het om zijn haren te wassen terwijl ik mijn hand op zijn arm houd. Niet dat er nog iéts te zien is van het prikje, maar ik speel het ‘spel’ zonder morren mee.
Na afloop van het haren wassen gebied ik mijn jongens hun lijfje te wassen en meteen daarna uit bad te stappen. Alle stappen van het ‘badritueel’ hangen in pictogramvorm aan de muur en een wekkertje geeft visueel aan hoeveel tijd ze nog hebben om alles af te werken. Kleine broer – die doorgaans het lijstje vrolijk maar tergend traag afwerkt - heeft zich onder mijn aanmoedigingen reeds flink afgedroogd en heeft al enkele kleertjes aan. Grote broer zit nog in bad. ‘Je hebt je flink gewassen schat, kom maar uit het bad’ spoor ik hem zo bemoedigend mogelijk aan. ‘Ik mag niet uit het bad van jou. Ga jij boos zijn als ik eruit kom?’ reageert hij met een flauw stemmetje. ‘Maar natuurlijk ben ik niet boos. Kom er nu maar uit’ gebied ik hem ditmaal strenger. ‘Nee want ik mag niet en ik mag me ook niet aankleden.’
De tijd tikt ondertussen verder en wanneer uiteindelijk het wekkertje afloopt gilt hij wanhopig en begint hij op het bad te slaan. ‘Het is jouw schuld dat ik niet op tijd klaar ben want ik mocht me van jou niet aankleden!’ sist hij venijnig. Ik heb zin om mee te gillen.

dinsdag 9 oktober 2012

Boekenbeurs!

Het aftellen naar de Boekenbeurs (in Antwerp Expo) is begonnen! Van 31 oktober tot 11 november is het weer zover.

En ditmaal zal de Boekenbeurs voor mij extra speciaal zijn. Ik zal er dit jaar niet enkel als bezoeker de sfeer opsnuiven, maar zal nu ook als auteur deelnemen!

Hou alvast een plaatsje vrij in je agenda op zaterdag 3 november.

Van 14:30 tot 15:15 vindt die dag een gesprek plaats op het auteurspodium in de groene zaal.
Het is getiteld 'Autisme: van binnen naar buiten en terug' en het gesprek zal gaan tussen Peter Vermeulen, Stef Renodeyn, Lea Witvrouwen en mezelf.

Van 16:00 tot 18:00 ben ik aan de stand van VBK België (hal 3, stand 314-317) te vinden voor een signeersessie!

Klik op de afbeelding hieronder voor een link naar de Boekenbeurs-website

vrijdag 5 oktober 2012

Grote lege buik

'Het zijn twee schatten van kinderen en ze hebben geen enkele keer ruzie gemaakt!' In mijn inkomhal staan twee supertrotse grootouders met hun twee stralende kleinkinderen. Ze zijn een nachtje bij oma en opa gaan logeren en hun enthousiasme is duidelijk nog niet uitgedoofd. Terwijl ik oma en opa's minstens even enthousiaste verhalen beluister, kruipen mijn twee jongens alvast achter de Xbox voor een spelletje, met elk hun eigen controller op schoot.
Met luide stem verwoordt mijn oudste elke beweging van zijn personage en met argusogen controleert hij of wij - zijn publiek - onze blik nog steeds op het scherm gericht houden. Is dat niet zo, dan spreekt hij ons streng toe en praten we volgens hem net iets te geanimeerd met elkaar dan tracht hij ons zo mogelijk nog geanimeerder te laten zwijgen.

'Kijk, ze spelen nu toch heel mooi samen' stelt opa haast met tranen in de ogen vast. En ja, hij heeft gelijk. Ze zitten vredig naast elkaar en spelen vol enthousiasme hetzelfde spel, de ene al wat luider dan de andere. Vol lof over hun fantastische kleinkinderen vertrekken mijn ouders naar huis. Met een onbedwingbare glimlach nestel ik me tussen mijn jongens. Grote broer dicteert de jongste precies wat hij moet doen en beslist deze een andere weg in te slaan, dan wordt hij onmiddellijk streng bijgestuurd door zijn broer. Ik zie hoe voortdurend diens lijfje verkrampt en hoor doorheen zijn stem hoezeer dit spel zijn emoties bespeelt.

Op een moment dat hij per uitzondering geen instructies geeft, laat kleine broer zijn mannetje enkele stapjes verder gaan. Uit het niets vliegt grote broer me voorbij. Met vlammende ogen en met zijn tong tussen zijn tanden geklemd begint hij uit alle macht op zijn broertjes hoofd te timmeren. 'Stop!' hoor ik mezelf roepen en ik trek mijn oudste verbijsterd weg van kleine broer. Dit kan onmogelijk ongestraft blijven. Ik spreek hem streng toe over zijn agressieve actie en plaats hem onmiddellijk in de hoek. Roepend en tierend blijft hij daar de komende zes minuten staan.

Ik neem zijn broertje ondertussen in mijn armen en spreek hem troostende woorden toe. 'Au' zegt deze plots overtuigend en hij grijpt naar zijn buik. 'Au, au, au' kermt hij verder. 'Heeft broer jou daar ook pijn gedaan?' vraag ik hem verbaasd door het gebrul van de oudste heen. 'Nee, maar mijn buikje wordt zo druk als hij zo luid gilt.' Sinds kort lijkt mijn jongste steeds beter te beseffen dat zijn broer wat 'anders' is en steeds vaker geeft hij aan het daar moeilijk mee te hebben. Ik voel een steek in mijn maag en krijg een brok in mijn keel. Tegelijk ben ik trots dat hij het zo mooi weet te verwoorden.

Even later geeft het eerder geprogrammeerde wekkertje aan dat het tijd is voor een koek, een snoepje en een drankje. Mijn zoon is ondertussen uit de hoek en ligt nu wat wezenloos op de grond naar het plafond te staren. 'Appelsap of water?' vraag ik voor de derde keer. 'Appelsap! Dat weet je toch!' schreeuwt hij me toe. Ik schenk een glas sap in en verzoek hem om het deze keer beleefd te vragen. 'Ik lust geen appelsap' snauwt hij en hij draait zijn hoofd weg. Ondertussen smult kleine broer smakelijk zijn koekje op en ook het snoepje en het sap verdwijnen al gauw in zijn mond. 'Jij hebt gelogen; mijn broer is níét verdrietig' zegt hij vastberaden. 'Hij weent niet en ik wel dus ik ben veel verdrietiger' voegt hij er observerend aan toe. Ik aai hem over zijn hoofdje en besluit hier op een rustiger moment op terug te komen. 'Eet je koekje en snoepje nu maar lieverd' spreek ik hem bemoedigend toe.

Gillend laat hij zich op de grond vallen. 'Broer heeft alles al op en die wil nu mijn eten en drinken hebben. Hij gaat dat zeker komen afpakken!' blaft hij tussen het gillen door. Kleine broer zit ondertussen rustig met wat autootjes te spelen, met een ontspannen gezichtje en een glimlach op zijn mond. Erg eigenlijk dat hij ondertussen zo gewend is geraakt aan de herrie van grote broer, al lijkt hij er op andere momenten toch steeds meer hinder van te ondervinden. 'Hij gaat mijn koekje en snoepje komen afpakken' piept grote broer voor de zoveelste keer. Als een soort mantra blijft hij zijn boodschap herhalen, herhalen en herhalen, steeds wanhopiger. Hij sluit zich ook steeds meer af voor wat ik en mijn man - die ondertussen van zijn werkdag is thuisgekomen - hem proberen uit te leggen.

Dan krijg ik plots een ingeving. Ik neem een blaadje papier en een pen en ik verplicht hem naast me te komen staan en goed te kijken naar wat ik teken. Tot mijn verbazing houdt hij zijn ogen strak op het papier gericht en luistert hij in stilte naar wat ik hem tijdens het schetsen vertel. Ik teken een mannetje en zet er de eerste letter van zijn naam bij. 'Dit ben jij en je hebt een grote buik die nog helemaal leeg is.' In een kader onder het mannetje teken ik een glas appelsap, een koek en een snoepje met daarbij een pijl die naar de lege buik wijst. 'Het sap is van jou, de koek is van jou én het snoepje is van jou. Die drie dingen horen thuis in JOUW buik.' Daaronder teken ik een ander mannetje, zijn broer. Ditmaal geen lege buik, maar een buik gevuld met sap, koek en snoep. 'Kijk,' zeg ik wijzend naar de tekening, 'broer heeft al die dingen al IN zijn buik. Hij is daar blij mee en hoeft nu niets anders meer te eten of te drinken. Al het lekkers is enkel en alleen van jou.' Hij blijft nog enkele seconden naar zijn 'plannetje' staren, om het vervolgens mee te grabbelen op zijn weg naar de tafel. Zonder aarzelen begint hij te knabbelen aan zijn koekje en neemt hij een grote slok appelsap. Met open monden kijken mijn man en ik elkaar aan. Het blijft onvoorstelbaar hoe een beetje 'simpele visuele ondersteuning' voor hem een wereld van verschil kan maken.

Interview in Gezinskrant De Bond!

Wie is aangesloten bij de Gezinsbond vindt vandaag het krantje 'De Bond' in de brievenbus. En in dat krantje... staat een interview met mij! :)
 
 
Hieronder lees je het artikel. Met nogmaals dank aan redactrice Sarah Saelens voor de aangename babbel!
 

 

 

woensdag 3 oktober 2012

Mooie recensie op Tistje.com


Vandaag publiceerde mijn 'mede-blogger' Tistje een bespreking van mijn boek op zijn blog... en wat voor een bespreking! Wauw, wat ben ik blij met een reactie als deze.
Hij haalt in zijn recensie verschillende stukken uit mijn boek aan die hem zijn bijgebleven. Wel, laat ik hier dan even enkele stukjes uit zijn tekst aanhalen die mij vooral zijn opgevallen.

'Zoon met een gebruiksaanwijzing' is dus vooral een mooi voorbeeld van een leesbare verwoording van een naadloze inleving in het toegepast autistisch denken. Zelf las ik het boek net voor het slapengaan of op de trein. Anders dan veel boeken over autisme leent het zich daar wel toe. Eigenlijk ook omdat de auteur gewoon mooi kan schrijven. De meeste auteurs of samenstellers van boeken met, over of rond autisme hebben bijlange niet die gave.

... zegt iemand mét autisme die zelf ook heel knappe teksten schrijft. Een grote eer dus.

Tijdens het lezen van 'Zoon met een gebruiksaanwijzing' viel ons op dat we veel herkenning ervoeren. En al zijn sommige situaties helemaal niet zo herkenbaar, toch moest ik er op een of andere manier wel bij glimlachen of verwonderd kijken. Soms uit plaatsvervangende trots, om zoveel snuggerheid, soms ook van vertedering ook.

Wat zowel mijn vriendin als mezelf aantrok in dit boek is de sfeer die het uitstraalt. Moeilijk verwoordbaar wat het precies is maar wel hoe wij het graag hebben. Niet verwijtend, subtiel ook, zonder agogisch te doen, zonder het autisme te beschrijven als iets heel ergs, maar ook zonder het op te hemelen of het te zien als een (goddelijke) kracht. Geen eufemismen maar vooral eerlijk en nuchter.


En dat is exact de sfeer die ik graag wou oproepen met mijn boek. Ik ben erg blij dat het ook zo ervaren wordt.

Wil je graag heel het stuk lezen (wat ik zeker kan aanraden, net zoals de rest van Tistjes blog!!) dan kan dat hier: http://tistje.com/2012/10/03/zoon-met-een-gebruiksaanwijzing/
  

donderdag 20 september 2012

In de Streekkrant!

Gisteren verscheen er een artikeltje over Zoon met een gebruiksaanwijzing in de Streekkrant van Antwerpen Oost!

woensdag 19 september 2012

Zelf wakker worden


Maandagochtend. Als ik me bedenk hoe zoonlief op zondagavond zijn bedtijd eindeloos bleef rekken met allerlei ritueeltjes die tegen elke prijs moesten worden afgewerkt en hoe hij na talloze protestacties veel te laat uitgeput in slaap viel, zinkt de moed me al bij voorbaat in de schoenen.

Ik had me mentaal voorbereid op een zware periode tijdens zijn aanvangsweken in het eerste leerjaar: nieuwe juf, nieuwe klasgenoten, nieuw lokaal, nieuwe speelplaats, nieuwe dagindeling, nieuwe leerstof, ... Ik wist dat deze aanpassing niet gemakkelijk zou zijn, maar dat hij het ons (en natuurlijk ook zichzelf!) voor en na schooltijd zo zwaar zou maken, was toch moeilijk te voorspellen.

Na het slaaptekort bij de aanvang van deze nieuwe week weet ik dus al bij voorbaat dat de ochtend - op zijn zwakst gezegd - stroef zal verlopen. Toch stap ik met de glimlach zijn kamer binnen en tracht ik hem zo opgewekt mogelijk te wekken. Tot mijn verbazing staat hij vrijwel meteen naast zijn bed. Daar blijft hij de komende minuten echter ook staan. Omdat ik weet dat hij iedere ochtend met zijn armen volgestouwd met knuffels naar de ontbijttafel trekt, spreek ik hem er ook meteen over aan wanneer hij uiteindelijk met slechts één knuffel in de hand geklemd zijn kamer verlaat. Met een blik op oneindig opent hij meteen zijn hand, waardoor de knuffel op de grond valt. 'Ik mag geen knuffels meenemen van jou' zegt hij monotoon met zijn lichaam en ogen van me afgewend. Ik duw mijn eigen armen vol met zijn knuffels en trek samen met kleine broer naar de badkamer.

Na enkele minuten komt hij voetje voor voetje binnen. 'Ik ga niet in bad, zeker niet!' roept hij verschrikt uit, wijzend naar mijn jongste die zich reeds flink in bad zit te wassen. Vragend kijk ik hem aan. Helemaal verkrampt en met priemende ogen kijkt hij naar zijn broers blote rugje. Daarop kleeft een grote pleister. 'Ik wil zijn bloed niet zien! Ik ben daar bang van!' roept grote broer opstandig. 'Ik ga niet in bad!' Hem ervan overtuigen dat het (overigens best kleine) wondje al lang niet meer bloedt en dat een 'pijntje' niets is om zo bang voor te zijn, is in deze situatie onbegonnen werk. Ik spoor de kleinste aan om zich snel te wassen zodat hij plaats kan ruimen voor zijn broer. Na heel wat 'gedoe' weet ik mijn oudste er toch van te overtuigen dat het niet nodig is om nieuw badwater te nemen nadat zijn gewonde broer erin heeft gezeten. Hem ertoe aanzetten zichzelf te wassen en dan ook nog eens terug uit bad te komen, kost me zoveel energie dat ik mijn hart een slag voel overslaan. Ondertussen doet kleine broer zowat alles behalve zichzelf aankleden. Ik wijs nog een laatste keer naar het klokje dat duidelijk aangeeft wanneer ze geacht worden klaar te zijn en ik begeef me naar beneden. Zucht.

Wanneer er zowat tien minuten later nog steeds geen kinderen aan de ontbijttafel te zien zijn, gaat mijn man een kijkje nemen. Aan het gestommel te horen loopt het ook nu nog steeds niet bepaald van een leien dakje. Dan hoor ik plots de stem van mijn jongste in de traphal. 'Komaan, nog een paar trapjes, je bent al bijna in de helft' hoor ik hem bemoedigend zeggen, 'Ja, je kan het wel, nog eventjes' gaat hij verder. Wanneer hij beneden arriveert, blijkt zijn broer nog steeds op de trap te staan, bewegingsloos, in staking. 'Ik kan niet van de trap' oppert hij, en ik denk ik dat ik hem zelfs moet geloven. Hij lijkt volledig geblokkeerd. Na weer heel wat geduld - waarvan ik niet eens wist dat ik het nog bezat - krijg ik hem aan tafel. Daar blijkt een chocomelk te staan van een ander merk dan gewoonlijk. Ik zie de paniek in zijn ogen. 'Nee, die lust ik niet. Die ga ik niet drinken. En mijn boterhammen lust ik ook niet.' zegt hij bijna akelig vastberaden. Tegelijkertijd zie ik hoe zijn hele lijfje verkrampt en hoe zijn blik zich vult met een mengeling van angst, verdriet en radeloosheid.

Zijn boekentas zelf inladen weigert hij pertinent, naar beneden gaan om zijn jas en schoenen aan te trekken lijkt wel een marteling. Plots kijkt hij me recht in de ogen. 'Waarom heb je mij wakker gemaakt? Ik wou helemaal zélf wakker worden' zegt hij beschuldigend en verdrietig tegelijk. Mijn afscheidsknuffel wordt niet beantwoord. Uitgeput en met een knoop in mijn maag vertrek ik naar mijn werk. Ik zie dat het regent maar de druppels voel ik niet.

donderdag 13 september 2012

In de winkel!

Eindelijk is het zover.. Mijn boek ligt in de winkel!

Het is nu te vinden in heel wat boekenwinkels in België en Nederland (Standaard Boekhandel, Fnac, Eci enz.) en ook in de meeste multimedia-webshops (Cosmox, Proxis-Azur, Bol enz.).

Een bijzonder gevoel toch wel...

 
Wil je graag een gesigneerd exemplaar? Aarzel dan zeker niet om me te contacteren! :)


dinsdag 11 september 2012

Gekookt eten

'Er is kip met appelmoes en frietjes, een gevulde aardappel met groenten, een hamburger met sla en frietjes, ... Je mag kiezen wat je wil; we vragen voor jou wel een bordje zonder vlees.'

Sinds mijn zoon uit angst voor dieren - en nee, niet uit liefde voor dieren - niets meer wil eten dat ooit aan of in een dier heeft gezeten, is de keuze op restaurant er niet eenvoudiger op geworden. Hij was sowieso al een kieskeurige en kleine eter en nu ook nog alle vlees, vis en eieren wegvallen is de keuze helemaal beperkt. Ja, natuurlijk hebben we al onze trucs al uit de kast gehaald om hem toch te overhalen maar hij weet wat hij wil en daar hoort 'dieren eten' alvast niet bij.

Al van bij het begin van mijn opsomming zie ik hem verschrikt naar me kijken en langzaamaan verschijnt er een diepe boze frons tussen zijn wenkbrauwen. 'Nee! Als ik nu al avondeten moet eten dan eet ik niets!' roept hij uit en ik zie aan zijn blik dat het hem menens is. We zitten gezellig in een restaurantje aan de rand van een grote speeltuin op traktatie van mijn grootvader.
's Middags een gekookte maaltijd eten is iets wat we slechts uitzonderlijk doen en mijn zoon is hier dus niet aan gewend. Ik had hem die ochtend nog duidelijk onze planning uitgelegd: naar een grote speeltuin in een groot park, even spelen, dan met zijn allen eten op restaurant, daarna nog even verder spelen en dan weer naar huis. Hij zag het helemaal zitten. De natuur vindt hij fantastisch, een speeltuin reuzeleuk en op restaurant gaan noemt hij steevast 'gezellig'. Eén detail had ik dus over het hoofd gezien: ik had hem niets verteld over het gekookt eten.

'Ik ga niets eten.' zegt hij nogmaals vastberaden. Even daarvoor liep hij nog te zeuren over honger en was hij zichtbaar opgelucht toen we hem aan het restaurant herinnerden. Nu gaat hij plots in hongerstaking. Mocht mijn jongste zich zo gedragen, dan zou wat overredingskracht voldoende zijn om hem op andere gedachten te brengen, maar dit is meer dan koppigheid. Ik zie hoe zijn hele lijfje verstijft en hoe zijn blik vol angst loopt. Ik zie hoe hij plots allerlei 'tics' krijgt en hoe hij overspoeld wordt door zijn eigen gedachten en gevoelens.

Gelukkig staan er ook boterhammen met kaas op de kaart. Hij heeft er nooit eerder zo van genoten.

dinsdag 28 augustus 2012

Recht van de drukkerij!

Toen ik vandaag mijn deur opende na een onverwachte ring op mijn deurbel was ik erg blij verrast met wat ik aantrof... een pakket boeken, échte boeken, MIJN boeken! Geweldig! :)


Nu nog even geduld uitoefenen tot 15 september. Op die dag zet ik mijn wekker extra vroeg en sta ik gegarandeerd te trappelen aan de inkomdeur van een of andere boekenwinkel... om daar met mijn eigen ogen te kunnen vaststellen dat mijn boek in de winkel ligt. Yes! :)

 
P.S.: Bij Cosmox.be & Cosmox.nl kun je het boek nu reeds reserveren. Bovendien betaal je geen verzendingskosten. Doen dus!
 
 
 

dinsdag 10 juli 2012

Buiten eten

Al van het moment dat ik de broertjes hoor thuiskomen van hun uitstap naar de supermarkt met papa, hoor ik hen meteen dolenthousiast iets roepen over 'nieuwe koekjes'. Een glimlach verschijnt om mijn mond. Samen rennen ze opgewekt de woonkamer in, om meteen door te lopen naar ons met zon overgoten terrasje. Wat is het een heerlijk warme dag en wat kunnen de jongens genieten van de buitenlucht en van het spelen tussen de bloemen en de planten. Vrolijk huppelt mijn oudste me weer voorbij en in de vlucht vertelt hij me opgewekt dat hij zijn koekjes van papa gezellig op het terras mag opsmullen. Ik moet lachen. Wat is het fijn dat kinderen zo oprecht kunnen genieten van simpele zaken als 'koekjes buiten opeten'.  De koekjes worden uitgedeeld en met volle monden rennen de jongens weer naar buiten.
Wanneer papa even later zijn computer aanzet en er een bekend deuntje door de kamer klinkt, stuift de oudste weer naar binnen en volgt hij nauwgezet en geboeid het computerspel op papa's scherm. Zijn schaaltje met koeken heeft hij in zijn handen en nu en dan verdwijnt er een koek in zijn mond.
Ondertussen speelt kleine broer zingend buiten met de houten treintjes en na herhaalde pogingen om zijn broer bij het spel te betrekken, geeft deze eindelijk gehoor aan kleine broers verzoek. Hij rent weer naar buiten en schuift een koekje in zijn mond.
Opeens zie ik hoe hij zijn ogen wijd openspert en hoe hij zijn mondhoeken verbijsterd naar beneden krult. 'O nee,' roept hij uit 'ik heb mijn koekjes niet allemaal buiten opgegeten!' Hij laat zich slap op de grond vallen en jammerend herhaalt hij zijn boodschap. Plots staat hij vastberaden op en kijkt hij me priemend aan met een diepe frons tussen zijn wenkbrauwen. 'Ik móét nieuwe koekjes hebben', eist hij streng. Niet van plan om toe te geven, leg ik hem rustig uit dat hij koekjes genoeg heeft gekregen en dat hij nog een plaatsje in zijn buik dient te bewaren voor het avondeten. Dat het volstrekt onzinnig is hem op dit moment aan te spreken over zijn onbeleefde formulering heb ik ondertussen al wel geleerd. 'Je moet mij koekjes geven!' probeert hij nogmaals, ditmaal met al wat meer wanhoop in zijn stem. Hij laat zich weer jammerend op de grond zakken. 'Ik wou mijn koekjes allemaal buiten opeten', herhaalt hij eindeloos. Wanneer ik zijn lijfje in mijn armen neem en hem troostend beloof dat ik hem de volgende keer zal herinneren aan het buiten eten, zie ik de machteloosheid in zijn ogen en besef ik met een krop in de keel weer voor even hoe complex de wereld voor hem in elkaar zit.

vrijdag 22 juni 2012

Interne databank

'Ik ben nog zoooooo moe,' gaapt kleine broer meelijwekkend en hij vlijt zich languit in de sofa. Zijn pyjama is nog steeds aan en binnen hooguit vijf minuten moeten we naar school vertrekken. Zo overtuigend mogelijk spoor ik hem aan om zich aan te kleden, waarop hij flink zijn best doet, maar zijn vermoeide lijfje blijkt niet te willen meewerken. Van een afstand observeert grote broer aandachtig het hele tafereel. Ik hóór hem haast nadenken. Plots stapt hij op me toe, om vervolgens met een wijze blik in zijn ogen vastberaden te verkondigen 'dat hij wel weet wat er aan de hand is'. Vragend kijken mijn man en ik hem aan. 'Ja, ik weet waarom hij zo doet,' zegt hij ernstig, 'Hij is verdrietig om zijn dode konijntje!'

Zijn onverwachte conclusie moet nog even tot me doordringen. Maar inderdaad, toen een van onze twee konijnen enkele maanden geleden plots de geest gaf, lag kleine broer op exact dezelfde plaats in de sofa en zijn lijfje wilde toen ook niet meer meewerken. Dat hij toen overmand door verdriet en volledig in tranen was, terwijl hij zich nu vermoeid maar eigenlijk ook best vrolijk gedraagt, is een 'detail' dat broerlief even over het hoofd ziet.
Hij is ondertussen bijzonder goed geworden in het observeren en terug bovenhalen van situaties met hun bijbehorende conclusies. In zijn interne databank wordt 'Broer hangt slapjes in de sofa en werkt niet goed mee' gekoppeld aan de verklaring 'Mama zegt dat hij verdrietig is om zijn konijn.'

Ongelovig kijkt hij me aan wanneer ik hem tracht uit te leggen dat het konijn hier niets mee te maken heeft en dat kleine broer zelfs helemaal niet verdrietig is. Hij heeft even tijd nodig om deze nieuwe conclusie te aanvaarden, maar als ik hem even later mijn boodschap meermaals prevelend hoor herhalen, weet ik dat hij vandaag weer wat heeft bijgeleerd.

dinsdag 22 mei 2012

Bloemstukje

Druk pratend met zijn vriendinnetje zie ik hem de speelplaats op rennen. Ik voel een warme gloed vanbinnen. Hem zo ongeremd en vrolijk zien praten tegen een ander kind maakt me blij en ongelooflijk trots. Hij gaat netjes in de rij staan bij zijn klasgenoten, in afwachting van het belsignaal. De grote poort zal zo meteen opengaan, waarna een zwerm ouders de school zal binnenstromen om hun kroost op te pikken bij de juf. Dat ik reeds op de speelplaats sta, merkt hij niet meteen op. Het is zijn vriendinnetje dat me als eerste ziet staan. Enthousiast loopt ze naar me toe en sluit ze me in haar armen. Mijn zoon kijkt me even later verlegen aan en de voorzichtige glimlach om zijn mond verraadt dat hij blij is om me te zien, al voelt hij zich duidelijk ongemakkelijk bij de ietwat ongewone situatie. Ik heb net een fijn verwennamiddagje ter ere van moederdag in de klas van de jongste achter de rug en sta hem nu dus samen met zijn kleine broer op te wachten op de speelplaats. Aarzelend komt hij naar me toe. In zijn handen houdt hij krampachtig een prachtig bloemstuk vast. 'Wauw, heb jij dat zélf gemaakt?' vraag ik hem enthousiast. Verlegen en met zijn ogen naar de vloer gericht knikt hij van ja. 'En voor wie heb je dat dan gemaakt?' vraag ik verder. 'Voor jou', mompelt hij haast onhoorbaar, waarna hij aarzelend het bloemstuk naar me toe houdt. 'Wat een prachtig bloemstuk! Dank je wel, lieverd', zeg ik oprecht opgetogen. Ik neem mijn geschenkje aan en ik geef hem een dikke zoen. Ietwat schichtig kijkt hij plots in de richtig van zijn klasgenoten. Hij rukt het bloemstuk weer uit mijn handen en voegt er met een schuldige blik aan toe 'dat hij het nu nog niet mocht geven'. Plichtsbewust begeeft hij zich weer naar de rij waarin zijn klasgenoten wachten op het einde van de schooldag. Zijn juf heeft me ondertussen ook opgemerkt en ze vertrouwt mijn zoon toe dat hij gerust al met me mag meegaan en dat hij niet hoeft te wachten tot de poort opengaat. Met kleine stapjes komt hij naar me toe. Onophoudelijk haalt hij zijn schouders op en wiebelt hij met zijn neus. Zijn hele lijfje staat onder spanning en ik zie een onzekere, haast angstige blik verschijnen in zijn ogen. 'Kom maar mee', zeg ik bemoedigend en ik reik naar zijn hand. Hij neemt mijn hand vast, maar ik zie aan zijn hele houding dat hij dit eigenlijk niet wil. 'Wil je met me meekomen of heb je liever dat ik je kom afhalen zoals normaal?' vraag ik hem vervolgens. Ik zie meteen zijn blik oplichten. Hij laat zijn schouders zakken en vervoegt zichtbaar opgelucht meteen zijn klasgenoten in de rij. Wanneer ik me met kleine broer richting poort begeef en daar geduldig wacht op het belsignaal, zie ik hem geen enkele keer naar me kijken. Zoals steeds kom ik hem vervolgens halen van zodra de poort zich opent. Hij kijkt me recht in de ogen en hij glimlacht. Enthousiast komt hij naar me toe met een prachtig bloemstuk in zijn handen. 'Voor jou', zegt hij trots. 'Wauw, wat een prachtig bloemstuk lieverd! Dank je', zeg ik oprecht opgetogen. Wat een heerlijke zoon heb ik toch.

dinsdag 15 mei 2012

Handige hulpmiddeltjes

Een zoon met autisme in huis hebben, is niet altijd evident. Op heel wat vlakken is hij net als ieder ander kind, maar hij is en blijft een kind met een 'gebruiksaanwijzing'. Bij sommige zaken die voor de meeste kinderen veelal vanzelfsprekend verlopen heeft hij nood aan hier en daar wat extra ondersteuning. Hoe ik dit voor hem juist aanpak, deel ik graag met jullie. Op die manier kan ik er andere ouders misschien ook mee helpen.

Vanaf vandaag vind je hierboven dus het nieuwe tabblad 'Hulpmiddeltjes', waarop ik geregeld nieuwe tips zal plaatsen die bij ons alvast hun vruchten afwerpen.

zondag 8 april 2012

Konijntje

Geschrokken kijkt de jongste me aan. Wanneer ik enkele seconden later een 'bibberlipje' zie verschijnen en hij nog enige tellen later hartverscheurend begint te wenen, krijg ook ik het moeilijk. Eén van onze twee konijnen is onverwacht gestorven terwijl de jongens op logement bij hun grootouders waren. Ze zijn net thuis en ik ben met hen in de zetel gaan zitten om hen het slechte nieuws te vertellen. 'Ik wou hem zo graag nog aaien', zegt hij door het snikken heen. Hij legt zijn hoofdje op mijn schoot en ik voel een dikke traan langs mijn been rollen. De oudste kijkt onbewogen toe. Plots richt hij zijn blik op mij en vuurt hij de ene na de andere vraag op me af: 'Was het konijn nog warm of koud?', 'Waren zijn ogen open of toe?', 'Op welke plek heb je hem juist gevonden?', 'Zag hij er anders uit dan toen hij nog leefde?' Zo kort en zo duidelijk mogelijk beantwoord ik rustig al zijn vragen. Na elk antwoord volgt een geïnteresseerde 'ahja' en stelt hij telkens meteen zijn volgende vraag. Na een tijdje sluit hij zijn vragenronde met een tevreden glimlach af. Enthousiast veert hij recht. 'Nu mag ik op de computer hè,' roept hij, 'ik heb mijn spelletjes zo gemist!' Ik laat hem maar begaan. Hij heeft inderdaad enkele dagen niet op de computer gespeeld en zo kan ik me ongetwijfeld beter concentreren op het troosten van kleine broer. Nog steeds huilt deze onbedaarlijk over het gemis van zijn konijn. Na enkele minuten komt grote broer plots pal voor me staan. Hij kijkt me recht in de ogen. 'Mama, je had het beter niet aan hem verteld van het konijn hoor. Nu maakt hij zoveel lawaai en doet hij zo vervelend', zegt hij met een diepe frons. 'Maar lieverd,' tracht ik hem te verduidelijken, 'jouw broer is erg verdrietig omdat zijn konijntje dood is. Het is normaal dat hij dan weent hoor.' Met een vragende blik kijkt hij me aan. Ik zie hem nadenken. Plots wordt zijn blik wat zachter. 'Ah,' zegt hij nog steeds enigzins verbaasd, 'hij is verdríétig... Oké, dan mag hij wenen.' Hij huppelt vrolijk weer naar de computer en vervolgt meteen zijn spelletje.

De volgende dag krijgt kleine broer het weer moeilijk. Opnieuw steekt zijn verdriet de kop op en huilt hij bittere tranen om het verlies van zijn knuffelzachte huisdiertje. Zuchtend komt grote broer naast me staan. 'Mama', zegt hij belerend, 'je moet hem zeggen dat hij moet stoppen. Nu is hij wéér om zijn konijn aan het wenen.' Wanneer ik hem tracht uit te leggen dat kleine broer van mij mag treuren zo lang hij wil en dat ik het normaal vind dat diens hartje nog steeds pijn doet, zie ik tientallen vraagtekens in zijn ogen staan.

maandag 26 maart 2012

Eerste leerjaar

Hij komt samen met zijn klasgenoten nieuwsgierig het lokaal binnen gewandeld. Zijn vriendjes zien hun ouders helemaal achteraan meteen zitten en wuiven enthousiast. Hij is zo druk bezig met het absorberen van deze interessante nieuwe omgeving dat hij me niet eens opmerkt. Hij neemt plaats aan een bankje op de eerste rij en zijn vriendinnetje gaat als een echte moederkloek onmiddellijk naast hem zitten. Ik zie een ontspannen glimlach om zijn mond verschijnen wanneer hij aandachtig de talrijke letters en woordjes aan de muren van het klaslokaal bekijkt. Hij kan de meeste letters al lezen van toen hij nog maar tweeënhalf was en ondertussen leest hij ook al woorden. Hier voelt hij zich duidelijk in zijn nopjes. Het is de eerste keer dat hij samen met zijn leeftijdgenootjes een bezoek brengt aan het eerste leerjaar. Volgend schooljaar zal hij hier leren lezen, schrijven en rekenen en zal zijn leven als kleuter voorgoed voorbij zijn. Ik voel een krop in mijn keel opkomen wanneer ik hem daar zo flink aan zijn werkbank zie zitten. Hij zit mooi rechtop en kijkt nu vol verwondering naar het grote schoolbord recht voor hem. Vandaag leren de kleuters al een eerste woordje lezen. 'V - I - S' spelt de juf klaar en duidelijk. In koor zeggen alle kinderen haar na. Ik zie zijn ogen glinsteren terwijl hij enthousiast mee spelt. Woordjes spellen en lezen kan hij al een hele tijd. Dit is bekend terrein. Het hele lesuur doet hij enthousiast mee. Hij steekt geregeld zijn vinger in de lucht, loopt zonder aarzeling naar het bord wanneer hij de eerste letter van zijn naam mag gaan aanwijzen, werkt geconcentreerd in zijn werkboekje, ... en ik kan toekijkend van op de achterste rij nog amper mijn tranen bedwingen. Een heleboel zorgen glijden van me af. Wat is het mooi om hem zo te zien genieten. Zijn ogen knipperen wat vaker dan normaal, hij wiebelt geregeld met zijn neus en haalt voortdurend ongecontroleerd zijn schouders op, maar zijn glimlach blijft. Wanneer de juf een opdracht aan de hele klas geeft, zie ik hem aandachtig luisteren, maar dat de boodschap ook voor hem werd bedoeld lijkt hij niet te begrijpen. Spreekt de juf hem persoonlijk aan, dan gehoorzaamt hij meteen. Ik heb er vertrouwen in dat ze mijn 'zoon met een gebruiksaanwijzing' goed zal begeleiden en ik verlaat samen met de andere ouders glimlachend het klaslokaal.


Thuisgekomen kruipt hij zoals steeds meteen voor een halfuurtje achter de computer, zijn ultieme manier om te ontspannen na een vermoeiende schooldag. Wanneer zijn wekkertje het einde van het halfuur aangeeft, wil hij graag tekenen. Hij wijst een van zijn tekeningen aan de muur aan en vraagt me of hij dezelfde tekening nog eens mag maken. Ik zie plots een zekere spanning in zijn lijfje ontstaan en hij kijkt me aan met een bedrukte blik. 'Oké, dat is een goed idee', zeg ik zo opgewekt mogelijk. 'Nee,' blaft hij me toe, 'jij moet dat anders zeggen!' Alle spanning van deze ochtend lijkt er nu te moeten uitkomen. Zijn verlangen naar controle en voorspelbaarheid neemt de bovenhand en ik weet dat ik erg op mijn hoede moet zijn om hem nu niet in het rood te laten gaan. Hoopvol kijkt hij me aan. 'Hoe wil je dat ik het zeg?' vraag ik voorzichtig. Stampvoetend keert hij zijn rug naar me toe. 'Nee, nu moet ik helemaal opnieuw beginnen!' Hij stapt weer naar de plek waar hij oorspronkelijk zijn vraag stelde, kijkt me verontwaardigd aan en vraagt me opnieuw of hij de tekening nog eens mag maken. Nog steeds weet ik niet welk antwoord van me verlangd wordt en bovendien staat er nu ook een zeurende driejarige bij me die stilaan ook wat aandacht verdient. 'Ja, je mag die tekening maken', richt ik me nogmaals tot hem. Hij laat zich huilend op de grond vallen. 'Nu moet ik het wéér vragen! Jij moet gewoon "ja" zeggen.' Ik kijk geduldig toe terwijl hij weer op dezelfde plek gaat staan en voor de derde keer zijn vraag stelt. Ik geef hem een duidelijke 'ja'. Hij loopt meteen naar zijn tekentafel en begint te tekenen alsof zijn leven ervan af hangt.

woensdag 21 maart 2012

Dé kaft van mijn boek!

Tadaaa, bij deze onthul ik met veel trots de definitieve kaft van mijn boek!


Het idee van de foto komt van mezelf. Mijn man blies geduldig alle ballonnen op; mijn zoon wist zijn zenuwen te beheersen onder de gigantische stapel en fotograaf (en tevens neef van mijn echtgenoot) Jelle Aarts hielp me aan een knappe foto. Tenslotte zette de uitgeverij ontwerper Jan Hendrickx aan het werk om er uiteindelijk deze mooie kaft van te maken. En o ja, ik ben natuurlijk heel erg trots!

Vandaag viel de zomerbrochure van de uitgeverij in mijn bus en daarin worden er maar liefst twéé pagina's gewijd aan mijn boek... De brochure werd gedrukt op 3000 exemplaren (wauw).


Morgen wordt het boek (samen met enkele andere nieuwe boeken) aan de pers voorgesteld... Spannend! Jammer genoeg kan ik er zelf niet bijzijn.

Verder staat er nu ook een pagina over mijn boek op de website van de uitgeverij: http://www.houtekiet.com/boeken/p/detail/zoon-met-een-gebruiksaanwijzing

En ik sta natuurlijk ook bij de auteurs vermeld: http://www.houtekiet.com/auteurs/p/detail/linden-eva-van-der

Het boek zelf zal waarschijnlijk tegen september in de winkel liggen. Nog even geduld dus...

Momenteel voelt dit alles nog wat surreëel aan, maar ik vind het natuurlijk superleuk én spannend!