woensdag 25 oktober 2017

Mondelinge toets


'Had je nu vandaag toets van Frans?' vraag ik de zoon wanneer hij nog niet lang thuis is, maar wel net lang genoeg om een vraag op hem te kunnen afvuren. 'Hmm, ik... ik weet het niet. Euh, toets? Euh...', stamelt hij terwijl de verbazing in zijn ogen groeit.

Bewust koos ik voor een ja-nee-vraag. Duidelijk, ondubbelzinnig. Daarna kan ik meer vragen stellen, niet te veel tegelijk, geen te grote woordenvloed, maar net genoeg om te weten te komen hoe het ging. Maar zo ver kom ik nu dus niet. Zelfs mijn simpele ja-nee-vraag zorgt ditmaal voor verwarring.

'Je moest toch Frans oefenen en ik dacht dat je daar vandaag toets van had?' probeer ik nog eens. 'Ja, ik weet het niet goed,' zegt hij op zijn beurt, 'het was mondeling. En de juf had op voorhand wel iets gezegd van mondeling. Maar ik weet het niet goed... ja, ik kan dat niet goed uitleggen. Ik weet niet of het dan een toets was,' ratelen de woorden uit zijn mond. Ik mag absoluut niet ratelen, dan denderen alle woorden door elkaar in zijn hoofd. Als hij het doet, moet ik elk woord gehoord en begrepen hebben, en wel van de eerste keer.

'Dus je had een mondelinge toets?' vat ik zijn woorden samen. Weer die vragende blik. 'Een mondelinge toets?' zegt hij me na, alsof de woorden zo beter doordringen. 'Een mondelinge toets', herhaalt hij nogmaals, ditmaal minder vragend. 'Als jij dat zo noemt dan zal het wel zo zijn zeker?' klinkt het plots ietwat geërgerd, 'Een toets is om te schrijven, een mondelinge toets ken ik niet.'

Wanneer ik hem klaar en duidelijk uitleg dat een toets wel degelijk ook mondeling kan zijn, zie ik stilaan de puzzelstukjes op hun plaats vallen. 'Ik had dus inderdaad een toets van Frans vandaag,' besluit hij. 'En ja, het ging heel goed,' anticipeert hij meteen op mijn volgende vraag. Wat een kanjer!

woensdag 22 maart 2017

Zoveel je wil

Iedere woensdag is zoonlief trouw op post om een van zijn favoriete hobby's uit te voeren: programmeren. Veilig achter het scherm, met een vertrouwd toetsenbord aan zijn vingers en vooral niet te veel contact met de andere kinderen. Zo heeft hij het graag; daarvan geniet hij.

Ditmaal mogen de ouders het laatste halfuur komen kijken. Benieuwd en ook best trots op wat hij ondertussen al kan, staan kleine broer en ik het laatste nieuwe spelletje van de zoon te bewonderen.


Een van zijn medeprogrammeerdertjes heeft wat te vieren: hij komt langs met een groot plateau vol lekkers, om te trakteren voor zijn verjaardag. Ik zie vanuit mijn ooghoek hoe ieder kind netjes één stukje cake en één snoepje neemt. Dan komt de jongen langs bij mijn zoon. Ik zie hem vertwijfeld kijken naar al dat zoets dat hem vrolijk toelacht. Amper hoorbaar en zonder hem aan te kijken richt hij zich tot de jarige: "Hoeveel mag ik er nemen?" Schijnbaar gezegend met een prima gehoor, antwoordt de jongen nonchalant: "O, zoveel je wil'

Zoonlief neemt een stukje cake, dan neemt hij een snoepje... en nog een... en dan nog een... Hij neemt rustig de tijd om te kiezen. Ze zien er tenslotte allemaal zo lekker uit en hij mag beslist geen foute keuze maken. Dan neemt hij er nog een... en... dan maan ik hem aan te stoppen. De jongen haalt opgelucht adem.

Hij deelt verder uit en ik zie opnieuw ieder kind netjes één stuk cake en één snoepje nemen, zonder aarzelen, zonder iets te vragen. Zomaar uit het niets begrijpen ze een ongeschreven code, die zoonlief onmogelijk kan begrijpen.

Niet veel later richt hij zich dan ook fluisterend tot mij. "Ik wist niet hoeveel ik er mocht nemen. Dat was helemaal niet duidelijk." Zijn zorgen verdwijnen al snel als sneeuw voor de zon als meteen daarna snoepje na snoepje in zijn mond verdwijnt. En ik kan niet anders dan hem schattig vinden, mijn bijna-elfjarige lieve, unieke bink.

dinsdag 14 februari 2017

Ziek

Het bed en de bank waren mijn beste vrienden de afgelopen week. Een stevige buikgriep had me geveld en hield me enkele dagen in haar greep. Ook toen ik weer op de been was, voelde ik dat nu en dan een rustmoment zeker niet overbodig was.

Ik lag dus op de bank om even bij te tanken. Zoonlief keek me aan. Verbaasd. Streng en met een vleugje ergernis in zijn stem sprak hij me toe, veel te luid voor wat mijn vermoeide hoofd eigenlijk kon verwerken. Waarom ik daar lag... ik was toch niet meer ziek?!

Mijn beurt om verwonderd te reageren. "Niet meer ziek? Jawel hoor, toch nog wel een beetje", probeerde ik de situatie voor hem te verduidelijken.

Ontzet richtte zoonlief zich weer tot mij. Hoe kon het dat ik nog ziek was? Maakte ik hem maar wat wijs misschien? Ik had tenslotte mijn pyjama niet meer aan...

woensdag 8 februari 2017

Boekvoorstelling & info-avond Gilles de la Tourette

Bij deze zijn alle geïnteresseerden uitgenodigd op mijn boekvoorstelling met info-avond over Gilles de la Tourette, mee verzorgd door vzw Iktic!

Wil je graag komen? Geef dan even een seintje op het vermelde mailadres.