dinsdag 3 april 2018

Interview over autisme op Radio 1 - Hautekiet

Gisteren - 2 april - was het Wereld Autisme Dag, een dag waarop we nog nét iets meer stilstaan bij bewustwording over en begrip voor autisme. Fijn dus dat er ook in de media eens stilgestaan wordt bij autisme en wat dat écht inhoudt voor de mensen die het hebben en hun omgeving. Op Radio 1 (Vlaanderen) nam Jan Hautekiet het onderwerp vandaag op in zijn ochtendprogramma.

Via DEZE LINK kan je alles herbeluisteren. Van minuut 7 tot 40 gaat het over autisme. Je kan de tijdsbalk onderaan verschuiven.

Ik werd voor dit programma zelf ook opgebeld om te vertellen over een inleefsessie van de VVA en natuurlijk ook een beetje over mijn zoon. Hier vind je het stukje waar ik aan het woord ben:


zondag 7 januari 2018

Nieuwjaarsbrief


Toen hij jaren geleden voor het eerst een nieuwjaarsbrief mocht voorlezen - echt zélf lezen - ging dat op zijn zachtst gezegd heel moeizaam. Lezen was niet zijn grootste kwaliteit, voor een publiek staan nog veel minder. Toen ik als souffleur ter hulp schoot was hij dankbaar, maar achteraf gezien toch ook weer niet. Hij wou zijn brief immers zélf lezen. Alleen, hij durfde niet... En toen hij het dan toch probeerde was het zó zacht dat niemand hem hoorde.

Jaar na jaar ging het beter. Hij leerde beter lezen en hij durfde stapje per stapje zijn stem iets meer te gebruiken. Vorig jaar keek hij zelfs voor het eerst zijn publiek aan en las hij met een glimlach op zijn gezicht.

Dit jaar mocht ik zijn brieven absoluut niet op voorhand lezen. Dat moest ik hem plechtig beloven vooraleer ik ze in handen kreeg om ze ergens veilig op te bergen. Wat hij me wél al wou vertellen, was dat hij samen met een klasgenoot de tekst van een van de brieven zélf had gemaakt.

En dan kwam het moment waarop hij zijn brief zou lezen. Zonder enig teken van zenuwen en met luide, duidelijke stem las hij zijn tekst voor. Hij stond zelfzeker, met rechte rug en las met een levendige intonatie. De tekst was fantastisch, geschreven door een elf- en twaalfjarige... amper te geloven.

Jubelend over zijn prestatie nam ik zijn brief aan. Hij glom van trots. 'Hebben jullie die tekst echt zélf geschreven? Zo knap!' jubelde ik verder. Verbaasd keek hij me aan en lichtjes ontstemd fronste hij zijn wenkbrauwen: 'Mama, ik héb die tekst niet geschreven;' beet hij me toe met de intonatie van een geërgerde puber, 'ik heb hem getypt.' Juist is juist.

woensdag 3 januari 2018

Traan

Na een drukke dag zak ik vermoeid weg in de sofa onder een dekentje. De jongste licht het dekentje op en vlijt zich gezellig tegen me aan. We zetten de televisie aan en worden meteen gezogen in een reality programma. Verstand op nul, even helemaal ontspannen.

De oudste zet zich bij ons neer, op een afstandje. Hij drapeert een ander dekentje over zich heen en aait de zachte stof onophoudelijk. Met grote ogen kijkt hij van het scherm naar mij en terug. Hij vuurt de ene vraag na de andere op me af. 'Waarom doen die mensen dat? Wat is dat blauwe ding daar op de achtergrond? Wat gaan ze hierna doen?' Veel vragen waarop ik eigenlijk niet kan antwoorden, veel vragen waarop ik nu even niet wil antwoorden. Maar ik doe het toch, om de lieve vrede. Het is nu net zo gezellig.

Even krijg ik de kans me terug in het programma te verdiepen. Even geen vragen meer. We zijn er getuige van hoe een man een vrouw ten huwelijk vraagt. De jongste vlijt zich nog wat dichter tegen me aan. Hij glimlacht. Mijn ogen worden waterig en een traan rolt over mijn wang.

De oudste ademt in om zijn zoveelste vraag aan me te stellen, maar nog voor hij zijn eerste woord kan uitspreken stokt zijn adem. Hij kijkt me verdwaasd aan. 'Waarom komt er ineens een traan uit jouw oog?' vraagt hij stomverbaasd. Zijn naïeve verwondering en objectieve verwoording doen me glimlachen.

Nu kan hij helemaal niet meer volgen. Huil ik of lach ik? Ben ik droef of ben ik blij? De jongste kijkt grote broer op zijn beurt verbaasd aan. 'Zie je dat nu echt niet? Die mensen gaan trouwen en dat is ro-man-tisch. Van romantische dingen kun je traantjes krijgen.'


Ik aanschouw de mooie interactie tussen mijn prachtige zonen en word helemaal warm vanbinnen. Ik glimlach en mijn ogen worden weer een beetje vochtig. Van trots kun je tenslotte ook traantjes krijgen...


woensdag 25 oktober 2017

Mondelinge toets


'Had je nu vandaag toets van Frans?' vraag ik de zoon wanneer hij nog niet lang thuis is, maar wel net lang genoeg om een vraag op hem te kunnen afvuren. 'Hmm, ik... ik weet het niet. Euh, toets? Euh...', stamelt hij terwijl de verbazing in zijn ogen groeit.

Bewust koos ik voor een ja-nee-vraag. Duidelijk, ondubbelzinnig. Daarna kan ik meer vragen stellen, niet te veel tegelijk, geen te grote woordenvloed, maar net genoeg om te weten te komen hoe het ging. Maar zo ver kom ik nu dus niet. Zelfs mijn simpele ja-nee-vraag zorgt ditmaal voor verwarring.

'Je moest toch Frans oefenen en ik dacht dat je daar vandaag toets van had?' probeer ik nog eens. 'Ja, ik weet het niet goed,' zegt hij op zijn beurt, 'het was mondeling. En de juf had op voorhand wel iets gezegd van mondeling. Maar ik weet het niet goed... ja, ik kan dat niet goed uitleggen. Ik weet niet of het dan een toets was,' ratelen de woorden uit zijn mond. Ik mag absoluut niet ratelen, dan denderen alle woorden door elkaar in zijn hoofd. Als hij het doet, moet ik elk woord gehoord en begrepen hebben, en wel van de eerste keer.

'Dus je had een mondelinge toets?' vat ik zijn woorden samen. Weer die vragende blik. 'Een mondelinge toets?' zegt hij me na, alsof de woorden zo beter doordringen. 'Een mondelinge toets', herhaalt hij nogmaals, ditmaal minder vragend. 'Als jij dat zo noemt dan zal het wel zo zijn zeker?' klinkt het plots ietwat geërgerd, 'Een toets is om te schrijven, een mondelinge toets ken ik niet.'

Wanneer ik hem klaar en duidelijk uitleg dat een toets wel degelijk ook mondeling kan zijn, zie ik stilaan de puzzelstukjes op hun plaats vallen. 'Ik had dus inderdaad een toets van Frans vandaag,' besluit hij. 'En ja, het ging heel goed,' anticipeert hij meteen op mijn volgende vraag. Wat een kanjer!